ગામડામાં કોઈ મૌલાના સાહેબે બયાન કર્યું કે અલ્લાહ તઆલા બંદાને રિઝ્ક ખવડાવે છે.
એક નવયુવાને આ સાંભળીને દિલમાં એ વાત નક્કી કરી લીધી કે હું નથી ખાતો, હું જોઉં છું કે અલ્લાહ તઆલા રિઝ્ક કેવી રીતે ખવડાવે છે.
ચુનાંચે બીજા દિવસે તેણે ભૂખ હડતાળ કરી દીધી, પરંતુ બિચારી માં તો માં હોય છે, તેણે પરાઠા બનાવ્યા અને શાક ઉપરાંત માખણ અને ખાંડ પણ સાથે મૂકી દીધાં.
તેણે દીકરાને કહ્યું: બેટા! ખાઈ લે.
દીકરાએ કહ્યું: ના, હું નથી ખાતો!
તે આજીજી કરતી રહી પરંતુ તે કહેતો રહ્યો કે હું નથી ખાતો. જ્યારે તેણે વારંવાર ખાવા માટે કહ્યું તો આ કંટાળીને ગામની બહાર ઝાડોના ઝુંડમાં જઈને સૂઈ ગયો અને એ જ વિચારતો રહ્યો કે હું જોઉં છું કે અલ્લાહ તઆલા આજે મને કેવી રીતે ખવડાવે છે.
માં બિચારી પાછળ-પાછળ ખાવાનું લઈને ગઈ અને તેની નજીક મૂકીને પાછી આવી ગઈ. હવે ખાવાનું પણ પડ્યું હતું અને તે પણ સૂતેલો હતો. જ્યારે તેને ખાવાની ખુશ્બૂ આવવા લાગી તો તે ત્યાંથી ઊઠીને ત્રીસ-ચાલીસ ફૂટના અંતરે સૂઈ ગયો જેથી ખાવાની ખુશ્બૂ પણ ન આવે.
ત્યાં આસપાસના કેટલાક ડાકુ હતા જે એ જગ્યાએ ભેગા થઈને પોતાનું પ્લાનિંગ બનાવતા હતા, કારણ કે તેમને તે સુરક્ષિત જગ્યા લાગતી હતી. તેઓ બપોરના સમયે આવીને ત્યાં બેસી ગયા. તેમને પણ શાકની ખુશ્બૂ આવી તો તેઓ કહેવા લાગ્યા: યાર લાગે છે કે ક્યાંક ખાવાનું પડેલું છે.
એકે કહ્યું કે શોધવું જોઈએ!
ચુનાંચે શોધવા પર તેમને ખાવાનું મળી ગયું.
તેમણે જોયું કે પરાઠા પણ છે, માખણ પણ છે અને શાક પણ છે. તેમાંથી એક કહેવા લાગ્યો કે આજે તો મજા પડી ગઈ કે ખાવાનું મળી ગયું.
તેમનો જે મોટો હતો તે બહુ જ હોશિયાર માણસ હતો, તેણે કહ્યું: ચૂપ રહો, ખાતા નહીં,
મને લાગે છે કે કોઈ માણસે અમને મારવા માટે તેમાં ઝેર ભેળવ્યું છે... અને જો કોઈએ ભેળવ્યું છે તો જુઓ, તે અહીં જ ક્યાંક નજીક છુપાયેલો હશે. જ્યારે તેમણે આમતેમ શોધવાનું શરૂ કર્યું તો જોયું કે તે સાહેબ એક જગ્યાએ સૂતેલા હતા.
તેમણે તેને વાળથી પકડી લીધો અને કહ્યું: ઓ! તેં આ ખાવામાં ઝેર ભેળવ્યું છે?
તેણે કહ્યું: ના! .......... મેં તો નથી ભેળવ્યું.
તેમણે કહ્યું: તો પછી તેં આ ખાવાનું અહીં કેમ મૂક્યું છે? લાગે છે કે તું અમારી સાથે કોઈ મક્કારી અને છેતરપિંડી કરી રહ્યો છે.
તેમણે સર્વસંમતિથી આ નિર્ણય કર્યો કે આને જ પહેલાં ખાવાનું ખવડાવવામાં આવે. ચુનાંચે તેમણે તેને ખાવાનું ખાવા કહ્યું તો તે કહેવા લાગ્યો: જી હું નથી ખાતો. હવે તેમને પાકી ખાતરી થઈ ગઈ કે તેમાં ઝેર છે. તેમણે ફરી કહ્યું કે પહેલાં ખા, તેણે ફરી એ જ જવાબ આપ્યો. તેમના મોટાએ કહ્યું કે આને બે જૂતાં લગાવો, પછી ખાશે. લો હવે તેને જૂતાં પણ પડવા શરૂ થઈ ગયાં, પરંતુ તે ખાવાનું ખાવાથી ઇનકાર જ કરતો રહ્યો. જ્યારે બેહદ-બેહિસાબ જૂતાં પડવા લાગ્યાં તો કહેવા લાગ્યો: જી માફ કરી દો, હું ખાઉં છું. તે પછી તેણે તેમને આખો કિસ્સો પણ સંભળાવ્યો અને તેમની સાથે મળીને રોટલી પણ ખાધી, પછી તેમણે તેને છોડી દીધો.
જ્યારે તેની સારી એવી મરમ્મત થઈ તો તેના શરીર પર જૂતાંના નિશાન પડી ગયા અને બિચારો દર્દો સાથે ઘરે પાછો આવ્યો. માં તેની આ હાલત જોઈને ચૂપ થઈ ગઈ.
હવે તેને આવતા જુમ્માની રાહ હતી. આવતા જુમ્માના દિવસે મૌલાના સાહેબે ફરી તકરીર કરી કે અલ્લાહ તઆલા દરેક હાલતમાં માણસનું રિઝ્ક પહોંચાડે છે. જ્યારે તેઓ બયાન અને નમાઝ પછી ફારિગ થયા તો આ મૌલાના સાહેબ પાસે જઈને કહેવા લાગ્યો: મૌલાના! તમે અધૂરા મસલા બયાન ન કર્યા કરો.
તેમણે કહ્યું: હું તો પૂરા મસલા બયાન કરું છું, તમે કહેવા શું માગો છો? તે કહેવા લાગ્યો કે તમે ગયા વખતે કહ્યું હતું કે જેનું રિઝ્ક હોય અલ્લાહ તઆલા તેને પહોંચાડીને જ રહે છે.
તેમણે કહ્યું: હા, આ પૂરી વાત તો છે.
તે કહેવા લાગ્યો: જી નહીં! આ પૂરી વાત નથી. પૂરો મસલો એ છે કે જેનું રિઝ્ક હોય અલ્લાહ તઆલા તેને પહોંચાડીને જ રહે છે અને જે રિઝ્ક ન ખાવા માગે, અલ્લાહ તઆલા તેને જૂતાં મારી-મારીને ખવડાવે છે.
