મૈયત (શવ) ખભા પર પછીથી ઊંચકાય છે; દેગ (મોટા વાસણ)માં ચમચાઓ પહેલા ખખડી જાય છે. શોકગ્રસ્ત પરિવારની ચીસો ઓછી નથી થતી ત્યાં તો "મસાલો પકડાવજે ઓય" ના અવાજો સંભળાવવા લાગે છે. કબર પર ફૂલો સજાવાતા નથી ત્યાં તો જમવાના વાસણો સજી જાય છે. આંખોમાં આંસુ સુકાતા નથી ત્યાં તો સગા-સંબંધીઓના લહેજા પહેલા જ સુકા (કઠોર) થઈ જાય છે... "ચોખામાં બોટીઓ (માંસના ટુકડા) ખૂબ ઓછી છે. ફલાણાએ જમણવાર રાખ્યો હતો તો શું તેઓ એટલા ગરીબ હતા કે બે કિલો માંસ વધુ ન નાખી શક્યા?" મરવાવાળો તો ચાલ્યો જાય છે. પરંતુ આ કેવો રિવાજ છે કે જનાઝાની નમાઝ પઢવા આવનારા લોકો તેની યાદમાં બોટીઓ ચાવતા દેગના ભોજનના સ્વાદની રાહ જોતા હોય છે? આ જૂની અને નકામી પરંપરાઓને બદલો. આ કઈ રીત છે કે જનાઝામાં પણ જાઓ તો કહેવાય "જમીને આવજો?" આજુબાજુના લોકોની તો વાત જ છોડો; દૂરથી આવેલા લોકોએ પણ જો વધુ ભૂખ લાગી હોય તો કોઈ હોટલમાંથી જમી લેવું જોઈએ. એવો સંકલ્પ કરી લો કે ભવિષ્યમાં જો ક્યારેય કોઈ જનાઝામાં સામેલ થવું પડે, ભલે હજાર કિલોમીટરની મુસાફરી કરીને કેમ ન જવું પડે, અને ભલે સગા-સંબંધીઓ જ કેમ ન રાંધતા હોય, મૈયતવાળા ઘરેથી ભોજન નથી જમવું. ખુશી અને ગમ દરેક માણસ સાથે જોડાયેલા છે. પરંતુ પરંપરાઓને બદલો, આ પહેલાં કે આપણી સામાજિક વ્યવસ્થા જ આની લપેટમાં આવી જાય...