*આને શેર કરીને તમે ઘણા લોકોના જીવ બચાવી શકો છો*

મારા જીવનનો એક બોધપાઠ આપતો કિસ્સો

લેખક: બદરૂલ ઇસ્લામ કાસમી

ઉસ્તાદ (શિક્ષક), જામિયા ઇમામ મોહમ્મદ અનવર શાહ, દેવબંદ

હું સામાન્ય રીતે ખૂબ જ અંગત પ્રકારની બાબતો, તસવીરો કે કિસ્સાઓને સોશિયલ મીડિયા પર જાહેર કરવાનો આગ્રહી નથી. જો કે, જો કોઈ એવો કિસ્સો બને જેમાં કોઈ બોધપાઠ હોય, કૃતજ્ઞતા (શુક્રગુઝારી) ની તક હોય, હિંમત વધારનારી બાબતો હોય અથવા મિત્રોની દુઆઓની જરૂર હોય, તો હું તેને ચોક્કસપણે શેર કરું છું.

આવો જ એક કિસ્સો ગઈકાલે સોમવાર, તારીખ 18 નવેમ્બર 2024 ના રોજ મારી સાથે બન્યો.

બપોરે લગભગ દોઢ વાગ્યે હું 'નૂર ગ્રાફિક્સ'માં કંઈક કામ કરી રહ્યો હતો. બંને બાળકો ભણવા માટે ઘરની બહાર નીકળ્યા તો મેં વિચાર્યું કે ઉપર જઈને જમી લઉં. ઉપર આવ્યો તો ત્રણ વર્ષનો નાનો દીકરો આંગણાની વચ્ચે હીંચકો ખાઈ રહ્યો હતો. પૂજ્ય માતાજી (વાલિદા સાહિબા) થોડે દૂર આવેલા તેમના રૂમમાં હતાં. પત્ની (અહલિયા) દેખાયા નહીં એટલે હું મારા અંગત રૂમ તરફ ગયો. તેની બિલકુલ અડીને આવેલા બાથરૂમ (ગુસલખાના) માંથી કોઈના હાંફવાનો અને જોરજોરથી શ્વાસ લેવાનો અવાજ આવતો અનુભવાયો. મેં પત્નીનું નામ લઈને બૂમ પાડી, દરવાજા પર હળવેથી ટકોરા માર્યા, પણ કોઈ જવાબ ન મળ્યો અને તે અવાજ એવો ને એવો જ આવતો રહ્યો. મારું મગજ ચમક્યું અને મેં દરવાજો તોડવા માટે મારા ખભાથી તેના પર ઘણી વખત જોર લગાવ્યું. પાંચ-છ પ્રહાર પછી દરવાજો તૂટ્યો તો પત્ની એક ખૂણામાં બેભાન અવસ્થામાં મળી આવ્યા. મેં ચીસો પાડીને માતાજીને બોલાવ્યા. પત્ની બિલકુલ બેભાન હતા, આંખોની સ્થિતિ અકલ્પનીય હતી, દાંત ભિડાયેલા હતા. કંઈ સમજાયું નહીં, એવું લાગ્યું કે માથા પર કયામત આવી ગઈ છે. મોટી મુશ્કેલીથી માતાજી સાથે મળીને તેમને બાથરૂમમાંથી બહાર કાઢ્યા. ડોક્ટરને બોલાવવા માટે બહાર તરફ દોડ્યો, જીભ પર અલ્લાહ તઆલાનું નામ ચાલુ હતું અને આંખો કોઈ મદદગાર ડોક્ટરને શોધી રહી હતી. ઘરની નજીકના બંને ડોક્ટર ક્લિનિક પર નહોતા. થોડે દૂર આવેલા એક ડોક્ટર સાહેબને ફોન કર્યો તો તેઓ પણ ઘરથી ખૂબ દૂર હતા. નદીમ ભાઈ (મેનેજર, મકતબા અન-નૂર) ને મહોલ્લાના એક બીજા ડોક્ટર સાહેબને લેવા મોકલ્યા તો તેઓ પણ કોઈ ઈમરજન્સી કેસ જોઈ રહ્યા હતા. પછી તરત જ તેમને દારુલ ઉલૂમ વકફ પાસે આવેલા 'રાઝી ક્લિનિક' મોકલ્યા, જ્યાં મારા સ્વર્ગસ્થ ઉસ્તાદ હઝરત મૌલાના ગુલામ નબી કાશ્મીરી (રહમતુલ્લાહ અલયહ) ના પુત્ર ડોક્ટર સલમાન વલી સેવા આપી રહ્યા છે. દરવાજો તોડવાથી લઈને અત્યાર સુધી લગભગ પંદર મિનિટ વીતી ચૂકી હતી. પત્નીના શ્વાસ ચાલી રહ્યા હતા પણ બોલવાની તાકાત નહોતી. થોડી વારમાં તેમના હોશ આવવા લાગ્યા, હોઠ ધીમે-ધીમે હલવા લાગ્યા જાણે કંઈક કહેવા માંગતા હોય. મેં કાન લગાવીને સાંભળવાનો પ્રયત્ન કર્યો તો તેઓ 'કલમા તૈયબા' નો પાઠ કરી રહ્યા હતા, સાથે જ કહી રહ્યા હતા કે "મારી ભૂલો માફ કરજો". હું અને માતાજી તેમને સતત હિંમત આપતા રહ્યા. માતાજી પઢેલું (દમ કરેલું) પાણી લઈ આવ્યા અને તે પીવડાવ્યું. એટલામાં ડોક્ટર સલમાન વલી સાહેબ પણ આવી પહોંચ્યા અને તરત જ બીપી અને ઓક્સિજન લેવલ વગેરે ચેક કર્યું, આશ્વાસન આપ્યું અને ઇન્જેક્શન આપ્યા.

તેમણે જણાવ્યું કે બાથરૂમની અંદર ગેસ ગીઝર હોવાને કારણે ઓક્સિજન ખતમ થઈ રહ્યો હતો, જેના લીધે તેઓ બેભાન થઈ ગયા હતા. તેમણે કહ્યું, "તમે ચિંતા ન કરો, એક-બે દિવસમાં સંપૂર્ણ સ્વસ્થ થઈ જશે, ઇન્શાઅલ્લાહ."

આ અડધો કલાક મારા જીવનની સૌથી મુશ્કેલ ક્ષણોમાંનો એક હતો. અલ્લાહની લાખ-લાખ કૃપા રહી, હું તે દયાળુ અને કૃપાળુ અલ્લાહનો જેટલો પણ આભાર માનું એટલો ઓછો છે.

આ કિસ્સા પરથી જાણવા મળ્યું કે કોઈપણ સંજોગોમાં ગેસ ગીઝર બાથરૂમની અંદર ન લગાવવું જોઈએ. ખુદા ન કરે આ કોઈ મોટા અકસ્માતનું કારણ બની શકે છે, આવા બીજા પણ ઘણા કિસ્સા સાંભળવા મળ્યા છે.

અલ્લાહની કૃપા અને દયાથી પત્ની હવે સ્વસ્થ થઈ રહ્યા છે, મિત્રોને વધુ દુઆઓ માટે વિનંતી છે. જઝાકમુલ્લાહ ખૈરા.