વર્ણવાય છે કે ઇસામ બિન યુસુફ, હઝરત હાતિમ અસમ રહમતુલ્લાહ અલૈહની મજલિસમાં આવ્યા અને તેમના પર વાંધો ઉઠાવવા (એતરાઝ કરવા) ચાહતા હતા. તેથી ઇસામે હાતિમને કહ્યું: "હે અબુ અબ્દુર્રહમાન!" (આ હાતિમની કૂન્યત એટલે કે ઉપનામ છે) "આપ નમાઝ કઈ રીતે અદા કરો છો?" હાતિમ રહમતુલ્લાહ અલૈહે તેમની તરફ ધ્યાન આપીને ફરમાવ્યું: "જ્યારે નમાઝનો સમય આવે છે, ત્યારે હું ઊભો થાઉં છું અને પહેલા ઝાહિર (બાહ્ય) વુઝૂ, પછી બાતિન (આંતરિક) વુઝૂ કરું છું." ઇસામે કહ્યું: "આ બંને વુઝૂઓની શું રીત છે?" હાતિમ રહમતુલ્લાહ અલૈહે ફરમાવ્યું: "ઝાહિર વુઝૂની આ રીત છે કે વુઝૂના અંગોને પાણીથી ધોઉં છું, અને બાતિન વુઝૂ એ છે કે અંગોને સાત વસ્તુઓથી ધોઉં છું: દુનિયાનો ત્યાગ કરું છું, ખલક (લોકો)ની પ્રશંસાની ઇચ્છા, રિયા (દેખાદેખી), કીનો (વેરભાવ) અને હસદ (ઈર્ષ્યા)ને દિલથી દૂર કરું છું."
"પછી નમાઝ માટે ઊભો થાઉં છું, અંગોને (નમ્રતાપૂર્વક) સ્થિર કરું છું, કા'બા મારી નજર સામે હોય છે, આશા અને ભયની સ્થિતિમાં ઊભો રહું છું, અને આ વિશ્વાસ રાખું છું કે અલ્લાહ તઆલા મને જોઈ રહ્યા છે. મારી જમણી બાજુ જન્નત અને ડાબી બાજુ દોઝખ હોય છે, મલકુલ મૌત (મૃત્યુનો ફરિશ્તો) મારી પાછળ હોય છે, અને હું વિચારું છું કે જાણે હું મારો પગ પુલ-સિરાત પર મૂકી રહ્યો છું, અને એમ માનું છું કે આ મારા જીવનની છેલ્લી નમાઝ છે."
"પછી નિયત કરું છું, ખુશુઅ અને ખુઝુઅ (વિનમ્રતા અને આધીનતા) સાથે તકબીર કહું છું, કુરાને કરીમને તેના અર્થોમાં તદબ્બુર અને ગૌરવ-વિચાર (ઊંડા ચિંતન) સાથે વાંચું છું, અજ્ઝ અને ઇન્કેસાર (નમ્રતા) સાથે રૂકૂઅ કરું છું, અને ગિર્યા-ઓ-ઝારી (રડતા અને વિલાપ કરતા) સાથે સજદો કરું છું. અલ્લાહ તઆલાની રહમતની આશા પર તશહ્હુદ વાંચું છું અને ઇખલાસ (નિષ્ઠા) સાથે સલામ ફેરવું છું. ચાલીસ વર્ષથી મારી નમાઝ આ જ રીતે છે."
આ સાંભળીને ઇસામ ધ્રુસકે ધ્રુસકે રડવા લાગ્યા અને કહ્યું: "આવી વસ્તુ છે કે આપ સિવાય બીજું કોઈ તેના પર સક્ષમ (કાદિર) નથી થઈ શકતું."
(મનકૂલ — પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ્લિકેશન)
