"એક દિવસ હું ઉપદેશના (વાઇઝના) મંચ પર બેઠો હતો, મારી આસપાસ દસ હજાર લોકોની ભીડ હતી, બધાના દિલ નરમ હતા અને આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. મેં મારા દિલમાં કહ્યું: 'શું થશે જો આ બધા મોક્ષ (નિજાત) પામી જાય અને તું બરબાદ (હલાક) થઈ જાય?!' પછી મેં મનોમન પોકાર કર્યો: 'મૌલા! આકા! કાલે જો તું મને અઝાબ (શિક્ષા) આપવાનો નિર્ણય કરે, તો આ લોકોને તેની જાણ ન થવા દેતો; મારો નહીં તો તારા કરમનો (કૃપાનો) જ ભ્રમ (લાજ) રાખી લેજે! રખેને આ લોકો એવું ન વિચારે કે અલ્લાહે એ બંદાને અઝાબ આપ્યો છે જેણે અમને તેનો માર્ગ બતાવ્યો હતો!'"
(સૈયદ અલ-વાઇઝીન: ઇબ્ન અલ-જૌઝી, રહમતુલ્લાહી અલયહી, અવાસાન. ૫૯૭ હિજરી)
