સુલ્તાન સલાહુદ્દીન અય્યૂબી (રહમતુલ્લાહ અલૈહ) ને તેમના જાસૂસોએ જણાવ્યું કે એક આલિમ-એ-દીન (ધાર્મિક વિદ્વાન) છે જેઓ ખૂબ જ સરસ પ્રવચન આપે છે અને લોકોમાં ખૂબ લોકપ્રિય થઈ ગયા છે.
સુલ્તાને કહ્યું, "આગળ બોલો."
જાસૂસો બોલ્યા, "કંઈક ખોટું છે જે અમે અનુભવી રહ્યા છીએ પરંતુ શબ્દોમાં વર્ણવી શકતા નથી."
સુલ્તાને કહ્યું, "જે પણ જોયું અને સાંભળ્યું હોય તે વર્ણવો."
જાસૂસો બોલ્યા કે તેઓ કહે છે કે: "નફ્સ (પોતાની જાત) ની સામે જેહાદ અફઝલ (શ્રેષ્ઠ) છે, બાળકોને શિક્ષણ આપવું એ એક ઉત્તમ જેહાદ છે, ઘરની જવાબદારીઓ માટે સંઘર્ષ કરવો એ પણ એક જેહાદ છે."
સુલ્તાને કહ્યું, "તો તેમાં કોઈ શંકા છે??"
જાસૂસે કહ્યું કે તેમને કોઈ શંકા નથી પરંતુ તે આલિમનું કહેવું છે કે:
"યુદ્ધોથી શું મળ્યું?? માત્ર કતલ અને રક્તપાત, માત્ર લાશો; યુદ્ધોએ તમને કાં તો કાતિલ બનાવ્યા અથવા મકતૂલ (જેની કતલ થઈ હોય)."
સુલ્તાન બેચેન થઈને ઊભા થયા, એ જ સમયે આલિમને મળવાનું નક્કી કર્યું, મુલાકાત વેશ બદલીને કરી અને જતાં જ સવાલ કર્યો કે: "જનાબ, એવી કોઈ તરકીબ બતાવો કે બૈતુલ મુકદ્દસ (જેરૂસલેમ) ને આઝાદ અને મુસ્લિમો પર થતા અત્યાચારોને યુદ્ધ વગર ખતમ કરાવી શકાય??"
આલિમે કહ્યું, "દુઆ કરો."
સુલ્તાનનો ચહેરો ગુસ્સાથી લાલ થઈ ગયો, તેઓ સમજી ચૂક્યા હતા કે આ આલિમ આખી સલીબી (ક્રુસેડર) ફોજ કરતાં પણ વધુ ખતરનાક છે.
સુલ્તાને સૌથી પહેલા પોતાના ખંજરથી તે આલિમની આંગળી કાપી નાખી, તે ખરાબ રીતે ચીસો પાડવા લાગ્યો.
હવે સુલ્તાને કહ્યું, "અસલિયત બતાવે છે કે ગરદન પણ કાપી નાખું?"
ખબર પડી કે તે સફેદ વસ્ત્રોવાળો આલિમ એક યહૂદી હતો, યહૂદીઓને અરબી ખૂબ સારી રીતે આવડતી હતી, જેનો તેણે ફાયદો ઉઠાવ્યો.
સુલ્તાને જોયું કે તેના જેવો પાઠ હવે ખુતબાઓ (પ્રવચનો) માં સામાન્ય થઈ ગયો હતો, મોટી મુશ્કેલીથી આ ફિતના (ષડયંત્ર) ને રોકી શકાયો.
આ ફિતના આ સમયે પણ પૂરી તાકાતથી ચાલુ છે.
