વિશ્વાસ (આત્મવિશ્વાસ)
તમે જોયું હશે કે બતકના બચ્ચા જ્યારે ઈંડામાંથી બહાર નીકળે છે, ત્યારે શરૂઆતમાં તેઓ તળાવમાં બતકની પીઠ પર સવાર હોય છે. બતક તેમને લઈને તરે છે. થોડા દિવસો પછી અચાનક એક દિવસ બતક પોતાનું શરીર ઝટકાવે છે અને બચ્ચા પાણીમાં પડી જાય છે.
કુદરત તેમનું માર્ગદર્શન કરે છે અને તેમની જન્મજાત પ્રેરણા (સ્વભાવ) થોડી જ વારમાં તેમને તરવૈયા બનાવી દે છે.
ધારી લઈએ કે બતક આવું ન કરે તો શું થાય?
જો બતક આવું ન કરે, તો જેમ જેમ દિવસો વીતતા જશે તેમ તેમ બચ્ચાઓનું વજન વધતું જશે અને બતક તેમના વજનના કારણે જ ડૂબી જશે. એ જ રીતે જો મરઘી પોતાના બચ્ચાઓને ચણ ચણવાનું ન શીખવે, તો તે પીલુડાં (બચ્ચાં) બિલાડીનો શિકાર બની જશે.
આવો જ હાલ આપણે મનુષ્યોનો છે.
આપણે બાળકોને સુખ-દુઃખ (જીવનના તડકા-છાંયડા) થી બચાવતા બચાવતા કુદરતના માર્ગમાં અવરોધ ઊભો કરવા લાગીએ છીએ. આપણે એ ભૂલી જઈએ છીએ કે જે રબ્બે (ઈશ્વરે) આપણામાં તેમના રક્ષણની શક્તિ અને હિંમત મૂકી છે, આ એ જ રબ્બના બંદા (સંતાનો) છે. આપણે તેમના જીવનને રિમોટ કંટ્રોલની જેમ પેરેન્ટ-ગાઇડ કંટ્રોલથી બાંધી દઈએ છીએ. સમય વીતે છે, તેમનો બોજો વધે છે અને આપણે થાકી-હારીને એક દિવસ કોઈ એક કિસ્સો કે કારણ પકડીને તેમને ઝટકાવીને દૂર કરી દઈએ છીએ.
અચાનક મોટું થયેલું બાળક દુનિયાના બજારમાં એકલું પોતાની જવાબદારી માટે મથવા લાગે છે, ત્યારે તેની પાસે બધું જ હોવા છતાં આત્મવિશ્વાસ હોતો નથી; કારણ કે આત્મવિશ્વાસ કેળવવાના સમયમાં આપણે તેમને આપણા પોતાના બનાવેલા ડરના પડદા પાછળ છુપાવી રાખ્યા હોય છે.
તમારા બાળકો પર વિશ્વાસ રાખો.
તેમને જીવનના બજારને સમજવા દો. યાદ રાખો!! ચાલતા શીખવવા માટે આંગળી પકડવામાં આવે છે, ખભા પર બેસાડી રાખવાથી કોઈ ચાલતા શીખી શકતું નથી.
