નોહા-એ-ગઝા (ગઝાનું કરુણ ગીત/મરસિયો)
પહેલા આપણને ભૂખની સલીબ (સૂળ) પર લટકાવવામાં આવ્યા,
પાણીના એક-એક ટીપા માટે તરસાવવામાં આવ્યા.
અને પછી, જ્યારે હાડકાંમાં હવાએ પણ આશરો લેવાનું છોડી દીધું,
આપણને રાશનની લાઈનોમાં ઊભા રાખવામાં આવ્યા.
ન નાગરિક કહેવાયા, ન માણસ,
બલ્કે હદફ (લક્ષ્ય/નિશાન), જેને ધકેલીને અપમાનની માટીમાં દફનાવવાનું હતું.
જ્યારે લોટની એક થેલી નસીબથી હાથમાં આવી,
ત્યારે છાતીને ચીરતી એક ગોળીએ કહ્યું:
"આ તારા નસીબનું નથી, મારી બંદૂકના અભ્યાસનો એક ભાગ હતો."
ઇઝરાયેલે પોતાના નાની ઉંમરના સૈનિકોને
ગઝાની ગલીઓમાં તૈનાત કર્યા.
ન તો કોઈ દુશ્મન સેના સામે મુકાબલો હતો,
ન તો કોઈ લશ્કરી મોરચો (બંકર),
બસ એક માસૂમ બાળક હતું,
જેને રોટલીની શોધમાં મારી નાખવામાં આવ્યું.
અને પછી ખુશીથી ખભા પર થાપ આપવામાં આવી:
"નિશાન બિલકુલ સાચું લાગ્યું!"
આ એ તાલીમ કેન્દ્ર છે જ્યાં માનવ જીવન
માત્ર નિશાનબાજીનો એક અભ્યાસ છે.
જ્યાં ભૂખ, તરસ અને લાઈનમાં ઊભા રહેવું
ફિલિસ્તીની નો ગુનો અને સજા બંને બની ગયા છે.
હે સબ્રના આકાશ!
હવે ક્યારે વરસશે એ આંસુ,
જો જમીન પર બારૂદ બનીને તૂટી પડે?
હે શાંત કોમ (ઉમ્મત)!
શું તમારી ઊંઘ
એક રોટલીની થેલી કરતાં પણ સસ્તી છે?
શું તમારા અંતરાત્માની તાળું મારેલી આંખ
ગઝાની આ કફન વગરની લાશોથી પણ નથી ખુલતી?
અમે મરી રહ્યા છીએ,
પરંતુ માત્ર શરીર નહીં,
શબ્દ, આહ, ચીસ!
અને નોહા (કરુણ કાવ્યો) પણ શહીદ થઈ રહ્યા છે.
બાકી રહી ગઈ છે તો માત્ર બંદૂક,
અને તેનું સીધું થતું નિશાન…
ફિલિસ્તીની બાળકોની છાતી પર.
