એક હેડમાસ્ટર વિશે એક કિસ્સો જાણીતો છે જ્યારે તેઓ કોઈ શાળામાં શિક્ષક તરીકે ફરજ બજાવતા હતા ત્યારે તેમણે તેમના ક્લાસની ટેસ્ટ લીધી.
ટેસ્ટ પૂરી થયા પછી તેમણે બધાની કોપીઓ (ચોપડા) ચેક કરી અને દરેક બાળકને પોતાની કોપી હાથમાં પકડીને એક લાઇનમાં ઊભા રહેવા કહ્યું. તેમણે જાહેરાત કરી કે જેની જેટલી ભૂલો હશે, તેના હાથ પર એટલી જ સોટીઓ મારવામાં આવશે.
જો કે તેઓ નરમ દિલના હોવાને કારણે બાળકોને સોટીની સજા ખૂબ જ હળવેથી આપતા હતા જેથી તકલીફ થવાને બદલે માત્ર શિખામણ મળે, છતાં સજાનો ડર પોતાની જગ્યાએ હતો.
બધા બાળકો ઊભા થઈ ગયા.
હેડમાસ્ટર બધા બાળકોને તેમની ભૂલોની સંખ્યા પૂછતા જતા અને તે મુજબ તેમના હાથ પર સોટીઓ મારતા જતા.
એક બાળક ખૂબ જ ગભરાઈ ગયેલો હતો. જ્યારે તેઓ તેની નજીક પહોંચ્યા અને તેની ભૂલો વિશે પૂછ્યું, ત્યારે ડરના માર્યા તેના હાથમાંથી કોપી નીચે પડી ગઈ અને તે કરગરતા અવાજે બોલ્યો:
"સાહેબ મને માફ કરી દો, મારું તો બધું જ ખોટું છે."
મારેફત (અધ્યાત્મિક જ્ઞાન) ના ખોળામાં ઉછરેલા હેડમાસ્ટર તેના આ વાક્યનો ભાર સહન ન કરી શક્યા અને તેમના ગળામાંથી એક કાળજું કંપાવી દે તેવી ચીસ નીકળી ગઈ. હાથમાંથી સોટી ફેંકીને તેઓ ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડવા લાગ્યા અને વારંવાર આ વાક્ય દોહરાવતા રહ્યા:
"મારા અલ્લાહ! મને માફ કરી દેજે. મારું તો બધું જ ખોટું છે."
રડતા રડતા તેમની હિચકી બંધાઈ ગઈ. તે બાળકને એક જ વાત કહેતા રહ્યા:
"તેં આ શું કહી દીધું, આ શું કહી દીધું મારા વહાલા બાળક!"
"મારા અલ્લાહ! મને માફ કરી દેજે. મારું તો બધું જ ખોટું છે."
"કાશ આપણને પણ મારેફત-એ-ઇલાહી (અલ્લાહની ઓળખ) નો એક કણ નસીબ થઈ જાય, જેથી શ્રેષ્ઠ અને માત્ર અલ્લાહ માટે જ નેક કાર્યો કરીને પણ દિલ અને જીભથી નીકળે..... મારા અલ્લાહ! મને માફ કરી દેજે. મારું તો બધું જ ખોટું છે..."
