એક વખત મઝahirુલ ઉલૂમના ઉલેમાઓ (વિદ્વાનો) એ હઝરત હકીમ-ઉલ-ઉમ્મત (રહમતુલ્લાહ અલૈહ) ને પૂછ્યું કે, "આપના જ્ઞાન (ઇલ્મ) માં આટલી બધી બરકત કેમ છે? શું આપ કુતુબ-બીની (પુસ્તક વાચન) વધુ કરો છો?" તેમણે ફરમાવ્યું કે, "અમે પુસ્તકો એ જ વાંચ્યા છે જે તમે વાંચ્યા છે, પરંતુ અમે 'કુતુબ-બીની' (પુસ્તકો વાંચવા) કરતાં 'કુતુબ-બીની' (અલ્લાહના વલીઓ/સંતોની સોહબતમાં રહેવું) વધુ કર્યું છે."

દીન (ધર્મ) નું જ્ઞાન મેળવવું તો જરૂરી છે જ, નહિતર માણસ અજ્ઞાની (જાહિલ) રહે છે, પરંતુ દીનના જ્ઞાન રૂપી સોના પર જ્યારે અલ્લાહવાળાઓ (અહલુલ્લાહ) ની સોહબતનો સુહાગો લાગે છે, ત્યારે તેના પર નિખાર આવી જાય છે. તેથી, આપણામાંથી દરેક વ્યક્તિએ પોતાની અનુકૂળતા મુજબ કોઈ મુરબ્બી (માર્ગદર્શક) અને શેખ (આધ્યાત્મિક ગુરુ) શોધવા જોઈએ, તેમની સાથે વિધિવત સુધારાત્મક (ઇસ્લાહી) સંબંધ બાંધવો જોઈએ અને તેમની પાસેથી કોઈ ઝિક્ર (અલ્લાહનું સ્મરણ) પૂછી લેવું જોઈએ.

હકીમ-ઉલ-ઉમ્મત (રહ.) ફરમાવે છે કે શેખની પાસે રહેવું એ આગની સામે બેસવા જેવું છે, પરંતુ જ્યારે ત્યાંથી દૂર બીવી-બચ્ચા પાસે જશો, ત્યારે ઠંડા થઈ જશો. એટલા માટે તેમણે ફરમાવ્યું કે શેખ પાસેથી ઝિક્રનો 'કુશ્તો' (એક પ્રકારનું શક્તિવર્ધક રસાયણ કે ભસ્મ) મેળવી લો, જેથી શેખથી દૂર જઈને પણ ગરમ રહેશો. જેમ હકીમ અજમલ ખાન મલમલનો ઝીણો કુર્તો પહેરીને શિયાળાની ગુલાબી ઠંડીમાં તાંગા પર બેસીને ફજ્ર (પરોઢ) પહેલા એક કલાક દિલ્હીની સેર કરતા હતા કારણ કે તેઓ કુશ્તો ખાતા હતા; તેમ (હકીમ-ઉલ-ઉમ્મતે) ફરમાવ્યું કે, "અલ્લાહના નામનો કુશ્તો શીખી લો, તો શેખથી દૂર થઈને પણ તમારા દેશોમાં, તમારા ગામોમાં ગરમ રહેશો; એટલે કે ઈમાન અને નેક કાર્યો (અમાલ) ની સાથે રહેશો."