એક માણસ કરિયાણાની એક દુકાનમાં નોકરી કરતો હતો. તે કોઈને કોઈ બહાને દુકાનમાંથી કંઈક ને કંઈક ચોરી કરતો રહેતો હતો. દુકાનનો માલિક ખૂબ જ સદગુણી (ખુશ અખ્લાક) અને ઈમાનદાર માણસ હતો. સમય પસાર થતો ગયો અને દસ-બાર વર્ષ વીતી ગયા. અલ્લાહે માલિકને ખૂબ બરકત આપી અને તેની દુકાન શહેરની સૌથી મોટી દુકાન બની ગઈ. રોજની લાખોની આવક થવા લાગી. એક દિવસ તે નોકરના ઘરેથી ટિફિનમાં જમવાનું આવ્યું હતું. નોકરે ચોરીછૂપીથી ટિફિનમાં દેશી ઘી નાખી દીધું. અલ્લાહની શાન જુઓ કે પાછા લઈ જતા સમયે તેના બાળકથી ટિફિન નીચે પડીને ખૂલી ગયું અને તેની ચોરી પકડાઈ ગઈ. માલિકનો દીકરો ગુસ્સે થઈ ગયો અને નોકરને ભલુંબૂરું કહેવા લાગ્યો, પરંતુ માલિકે પોતાના દીકરાને સખત રીતે રોક્યો અને કહ્યું: "દીકરા! એને છોડી દે. તને આજે ખબર પડી છે કે આ ચોરી કરે છે, પણ મને છેલ્લા બાર વર્ષથી ખબર છે. તેમ છતાં મેં તેને ક્યારેય સમજાવવા સિવાય કંઈ કહ્યું નથી. બસ એટલું વિચારો કે આપણા માટે એટલું જ પૂરતું છે કે તેની રોજની ચોરી છતાં પણ આપણે ક્યાંથી ક્યાં પહોંચી ગયા છીએ અને આ બાર વર્ષ ચોરી કરીને પણ આજે પણ નોકરનો નોકર જ છે." આ જ રીતે ઈમાનદાર માણસ પોતાની ઈમાનદારી અને મહેનત દ્વારા ક્યાંથી ક્યાં પહોંચી જાય છે, પરંતુ ધોખેબાજ અને ચોર ગંદકીમાં જ પડ્યો રહે છે. (સાભાર / મનકૂલ)