ઇમરજન્સી વોર્ડની દોડધામ અને ગહમાગહમી વચ્ચે એક અજાણ્યો માણસ અંદર દાખલ થયો. ખભા પર જાણે સમયનો ભારે બોજ હતો, હાથોમાં એક બેહોશ સ્ત્રી, અને પાછળ બે બાળકો, જેમના ચહેરા પર ભય અને આંખોમાં આંસુ હતા. ડોક્ટરે દર્દીને તપાસી, હૃદય પર હાથ મૂક્યો અને ગંભીર અવાજે બોલ્યા, "હાર્ટ એટેક આવ્યો છે. તાત્કાલિક સારવાર જરૂરી છે, નહિતર બચવું મુશ્કેલ છે." આ સાંભળીને બાળકો માતાને વળગીને રડવા લાગ્યા. પેલો અજાણ્યો માણસ—જે જૂના કપડાં પહેરેલો એક વૃદ્ધ હતો—તે ક્યારેક સ્ત્રી તરફ જોતો, ક્યારેક બાળકો તરફ, તો ક્યારેક ડોક્ટરની આંખોમાં આશા શોધવાનો પ્રયત્ન કરતો. ડોક્ટરે નરમાશથી પૂછ્યું, "આ તમારી શું સગી થાય છે?" તેણે માથું નમાવીને ધીમેથી કહ્યું, "કોઈ નહીં… હું ટેક્સી ચલાવું છું. રસ્તાની બાજુમાં પડેલી મળી… બાળકો રડતા હતા… દિલ ન માન્યું… બસ અહીં લઈ આવ્યો." પછી તેણે ખિસ્સામાં હાથ નાખીને થોડી ચોળાયેલી નોટો કાઢી અને ડોક્ટરના ટેબલ પર મૂકી દીધી, "મારી પાસે બસ આટલું જ છે… બાકીનું અલ્લાહ કરશે." ડોક્ટરે નોટો જોઈ અને સહેજ હસીને કહ્યું, "બાબા જી, આ તો બહુ ઓછા છે. સારવાર મોંઘી છે…" વૃદ્ધ ટેક્સી ડ્રાઈવર હાર માને તેવો નહોતો. દીવાલો તરફ જોતા, આકાશ તરફ નજર ઉઠાવતા, તેના ચહેરા પર અચાનક એક ચમક આવી ગઈ. "ડોક્ટર સાહેબ! તમે સારવાર શરૂ કરો. આ લો મારી ગાડીના કાગળો, હું હમણાં જ પૈસા લઈને આવું છું." આટલું કહીને તે ઝડપથી બહાર નીકળી ગયો. થોડી વાર પછી તે બે અજાણ્યા માણસોને સાથે લઈને પાછો આવ્યો. હાથમાં રોકડા પૈસા હતા, અને આંખોમાં કૃતજ્ઞતાનો પ્રકાશ હતો. "ટેક્સી વેચી દીધી છે. પૈસા લો, બસ આનો જીવ બચાવી લો." બાજુમાં ઉભેલો એક યુવાન આશ્ચર્યથી પૂછી બેઠો, "આ સ્ત્રી તમારી શું થાય છે?" વૃદ્ધ હસ્યો, "કાંઈ નહીં. પણ દિલ કહે છે કે કંઈક તો સંબંધ છે… જેના કારણે મને મારી ટેક્સી કરતાં આની જિંદગી વધુ વહાલી લાગી. ટેક્સી તો ફરી મળી જશે, પણ જો આ મરી ગઈ તો આ બાળકો જીવતેજીવ મરી જશે. અને કયામતના દિવસે હું મારા રબને શું મોઢું બતાવીશ?" સાથે આવેલા ખરીદદારો હવે શાંત હતા. એક જણે ધીમેથી કહ્યું, "તમારા પૈસા પાછા રાખો બાબા, ટેક્સી પણ તમારી અને આ પુણ્યનું ફળ પણ તમારું. સારવારના પૈસા અમે આપીશું." બીજાએ પણ હા માં હા મિલાવતા કહ્યું, "અમે સોદો કરવા આવ્યા હતા, પણ અમને પુણ્ય મળી ગયું. સિત્તેર ગણો નફો મળ્યો છે." તેઓ પૈસા ટેબલ પર મૂકીને ચાલ્યા ગયા, અને જતાં જતાં કહ્યું, "ડોક્ટર સાહેબ, જો વધુ જરૂર હોય તો ફોન કરજો, આ અમારું કાર્ડ છે." વૃદ્ધ ત્યાં જ ઉભો રહ્યો, ભીની આંખોથી તેમને જતા જોતો રહ્યો, અને પછી ધીમેથી બોલી ઉઠ્યો: "આ ટ્રાન્સલેશન ઇસ્લામિક ટ્યુબનું છે બાબુ… અલ્લાહને મારી ટેક્સી પસંદ ન આવી… પુણ્ય પૈસાવાળાઓના નસીબમાં જતું રહ્યું… અને હું? હું તો ફરી ખાલી હાથે રહી ગયો." પણ કદાચ તે જાણતો નહોતો કે જે હાથ ખાલી હોય છે, તે જ આકાશ તરફ સૌથી પહેલા ઉઠે છે… અને જેનું દિલ પુણ્યથી ભરાઈ જાય, તેનું નસીબ ક્યારેય ખાલી નથી હોતું.