ખુદારા (ભગવાન ખાતર)! જરા વિચારો. આ અલ્લાહની સમક્ષ હાજરી છે કે કોઈ કામ પતાવવાની ઉતાવળ? દિલ તડપી ઉઠે છે એ જોઈને કે જે નમાઝને "મોમિનની મેરાજ" કહેવામાં આવી છે, તેને થોડી જ ક્ષણોમાં સમેટી લેવામાં આવે છે. ન કિયામ (ઊભા રહેવા) માં સુકૂન, ન રૂકૂમાં ઠહેરાવ, ન સજદામાં રડવું, અને કુરઆનનું તો બસ શબ્દો દોડાવ્યા અને નમાઝ પૂરી! શું અલ્લાહના દરબારમાં પણ આવી જ બેઅદબી (અનાદર) ચાલશે? કુરઆને કરીમને એવી ઝડપે વાંચવો કે અક્ષરો ગળી જવાય, તજવીદ કચડાઈ જાય અને અર્થનો કોઈ ખ્યાલ ન રહે—આ ઇબાદત નથી, આ કુરઆન સાથે અન્યાય છે. જો તરાવીહ બોજ લાગતી હોય તો એવી તરાવીહ કરતાં બહેતર છે કે છોડી દો, પણ ઇબાદતનું ગળું ન ઘોંટો. અલ્લાહને આપણી ઝડપ નથી જોઈતી પણ આપણું નમેલું દિલ જોઈએ છે. રૂકૂ અને સજદો માત્ર શરીરનો નહીં, દિલનો પણ હોવો જોઈએ. નહિતર ડર છે કે આપણે સમજીએ નમાઝ અદા થઈ ગઈ અને હકીકતમાં કંઈ પણ અદા ન થયું હોય. ખુદારા! રમઝાનને રસમ (રિવાજ) ન બનાવો. નમાઝને હરીફાઈ ન બનાવો. કુરઆનને દોડ ન બનાવો. અલ્લાહની સામે ઊભા રહેવું એ સૌભાગ્ય છે. તેને ગંભીરતા, અદબ (આદર) અને અલ્લાહના ડર સાથે અદા કરો. ક્યાંક એવું ન બને કે ઉતાવળમાં આપણે ઇબાદત નહીં, આપણી આખિરત (પરલોક) બગાડી બેસીએ. અલ્લાહ આપણને નમાઝની કદર, કુરઆનનો આદર અને ઇબાદતની સમજ અતા ફરમાવે. આમીન યા રબ્બુલ આલમીન!