કેટલા પુરુષો છે જેમને બાલિગ (પુખ્ત) થતાં જ "સૂરહ અલ-માઇદાહ" ની તફસીર ભણાવવામાં આવી અને કેટલી મહિલાઓ છે જેમને બાલિગ થતાં જ "સૂરહ અન-નૂર" ની તફસીર ભણાવવામાં આવી? જાણું છું, ખૂબ ઓછા છે. પણ બીજી બાજુ જુઓ...! કેટલા પુરુષો છે જેમણે માતા-પિતા પાસેથી બાલિગ થયા પછી સાંભળ્યું કે "તારી કોઈ એવી-તેવી વાત ન સાંભળું" અને કેટલી મહિલાઓ છે જેમને બાલિગ થયા પછી માતા-પિતા પાસેથી સાંભળ્યું કે "અમારી ઇજ્જતની લાજ રાખજે, તારી કોઈ એવી-તેવી વાત ન સાંભળું"? જાણું છું આ સંખ્યા ઘણી વધારે છે. કારણ કે આપણે ત્યાં "શરીઅત" શીખવવામાં નથી આવતી, માતા-પિતા અને ખાનદાનની "ઇજ્જત" અને "આબરૂ" બચાવવાનો પાઠ ભણાવવામાં આવે છે. એ પણ નથી સમજાવવામાં આવતું કે "તું કીમતી છે... પોતાની હિફાઝત (રક્ષણ) કરજે." પણ બાલિગ થતાં જ કડક નજર રાખવામાં આવે છે. એ સમય જ્યારે ઇન્સાન પર ભાવનાત્મક જોડાણની ખૂબ ઊંડી અસર હોય છે, તે સમયે આઝાદ પંખીને દોરડાથી બાંધવાનો પ્રયાસ કરવામાં આવે છે. અને મોહબ્બતની શોધમાં રહેલા તે પંખીઓ, જેમની નસોમાં જુવાન લોહી દોડી રહ્યું હોય છે, તેઓ જોર અજમાવે છે; પછી દોરડું તૂટી જાય છે, અને ક્યારેક-ક્યારેક ગળાનો ફાંસો પણ બની જાય છે. જો "હબ્લુલ્લાહ" એટલે કે "અલ્લાહનું દોરડું" એટલે કે કુરઆનના આશરામાં સંતાનોને અને પોતાને રાખ્યા હોત તો એવું ક્યારેય ન થાત, કારણ કે તે દોરડું ખૂબ મજબૂત હોય છે, જે દિલોને જોડે છે, સંબંધોને જોડે છે અને સિરાતે-મુસ્તકીમ (સાચા રસ્તા) પર ચલાવે છે. જુવાન થતા સંતાનોને શરીઅત શીખવો. દીકરાને સૂરહ અલ-માઇદાહ જ્યારે દીકરીને સૂરહ અન-નૂર શીખવો. તેમને જણાવો કે આ સમય જો અલ્લાહ પાકની ખાતર વિતાવશો તો મુસ્તકબિલ (ભવિષ્ય) ખૂબ સુંદર હશે. તેમને જણાવો કે તેમની પાસે શ્રેષ્ઠ હલાલ વિકલ્પો (ઓપ્શન્સ) હાજર છે અને તેમને પોતાની લાગણીઓ હરામ સંબંધોમાં વેડફવાની કોઈ જરૂર નથી. તેમને જણાવો કે આપણે મળીને તમારા માટે શ્રેષ્ઠ નિર્ણય કરીશું જે તમારા માટે સારો હશે અને જેમાં તમારી ખુશી હશે. તેમને જણાવો કે હરામ, હલાલની લજ્જત (આનંદ) ને ખતમ કરી દે છે. હક અને ફરજો માત્ર પોતાની મરજી થોપવા વિશે નથી, અને ન તો તરબિયત (ઉછેર) માત્ર બે-ત્રણ હુકમ સંભળાવી દેવાનું કામ છે. આ સિસ્ટમની સૌથી મોટી સમસ્યા એ છે કે માતા-પિતા પોતાની ઈચ્છાઓ જાતે પૂરી નથી કરતા, તેમની ઈચ્છાઓ બાળકો સાથે જોડાયેલી હોય છે. ("આટલા વર્ષોથી ઉછેર્યા છે, શું મારો એ હક નથી કે મારી મરજીની વહુ લાવું કે મરજીનો જમાઈ પસંદ કરું?") તેઓ પોતાની જિંદગીનો નિર્ણય જાતે નથી કરતા (તેમના માતા-પિતાએ કર્યો હોય છે), તેથી તેઓ બાળકોની જિંદગીનો નિર્ણય કરવા માંગે છે. તેમને પોતાના સ્ટાન્ડર્ડની વહુ જોઈએ છે અથવા પસંદગીનો જમાઈ... બાળકોની પસંદગીથી કોઈ ફરક નથી પડતો. આ સિલસિલો આમ જ ચાલતો રહેશે... અને કોઈની જિંદગીની દોર તેના પોતાના હાથમાં નહીં હોય. આ નકલી દોરડાં બનતાં રહેશે અને તૂટતાં રહેશે. પણ આપણે "હબ્લુલ્લાહ" ને નહીં પકડીએ, કારણ કે તેને પકડવા માટે ઘણી બધી વસ્તુઓ છોડવી પડશે. જેમ કે "સમાજના જૂના પુરાણા રિવાજો" જે આપણા આત્માને બરબાદ કરી ચૂક્યા છે. કાં તો પોતાના સમાજને રાજી કરી લો કાં અલ્લાહ સુબહાનહુ વ તઆલાને...!!!