"તો હે આંખોવાળાઓ! ઈબ્રત (બોધ) મેળવો." આ એક પાઠ છે જેઓ "મારું શરીર, મારી મરજી" નો નારો લગાવે છે તેમના માટે. મરજી પણ તેની હતી અને શરીર પણ તેનું હતું, પરંતુ તે પછી જે થયું તે સન્નાટાથી ગુંજતો એક ઓરડો હતો. બંધ દરવાજા પાછળ મહિનાઓથી ખામોશ પડેલી એક લાશ હતી, અને આસપાસ ન કોઈ રડતી આંખ હતી, ન કોઈ માતમ, કે ન કોઈ દુઆ. બસ દીવાલો હતી, જે ચીસો પાડીને તે સ્ત્રીના એકલવાયાપણાની સાક્ષી પૂરી રહી હતી, જે ક્યારેય પોતાની સ્વાયત્તતા (સ્વતંત્રતા) પર ગર્વ કરતી હતી. તેણે સંબંધોના રેશમી બંધનોને ગુલામીની જંજીર સમજીને તોડી નાખ્યા હતા, જે ફેમિનિઝમ (નારીવાદ) ના અફીણથી મદહોશ થઈને પોતાના પરિવાર, ભાઈ, પિતા અને સૌથી વધીને પોતાના રબથી પણ રિસાઈ ગઈ હતી. "અભિનેત્રી હુમૈરા અસગર"—એક સુંદર ચહેરો, એક આઝાદ સ્ત્રી, એક પ્રખ્યાત નામ. પરંતુ શું તે ખરેખર સફળ હતી? પોલીસ અધિકારી જ્યારે તેના ભાઈને ફોન કરે છે ત્યારે જવાબ મળે છે: "તેના પિતા સાથે વાત કરો." અને જ્યારે પિતાને ફોન કરવામાં આવે છે ત્યારે એક બાપની જીભેથી નીકળે છે: "અમારે તેની સાથે કોઈ સંબંધ નથી, અમે ઘણો સમય પહેલાં જ તેની સાથે નાતો તોડી નાખ્યો છે. લાશ છે, તો જેમ ચાહો તેમ દફનાવો." ફોન બંધ થઈ જાય છે, પણ સવાલ ખુલ્લો રહી જાય છે કે તે કેવી જિંદગી હતી જેણે એક પિતાના દિલને આટલું કઠોર કરી દીધું? તે કયો રસ્તો હતો જેણે ભાઈની ગેરતને (સ્વમાનને) શાંત કરી દીધી? તે કઈ વિચારસરણી હતી જેણે એક જીવતા-જાગતા અસ્તિત્વને મહિનાઓ સુધી લાશ બનાવીને સડવા માટે છોડી દીધું? આ માત્ર એક ઘટના નથી, આ ફેમિનિઝમનું તે ભયાનક ચિત્ર છે, જે જાહેરાતોમાં આકર્ષક, ભાષણોમાં પ્રભાવશાળી અને સોશિયલ મીડિયા પર ક્રાંતિકારી લાગે છે, પરંતુ અંદરથી પોકળ, એકલું અને અંધકારથી ભરેલું હોય છે. ફેમિનિઝમની શરૂઆત સ્ત્રીના અધિકારોથી થઈ હતી, પરંતુ તેનો અંત તેના એકલવાયાપણા પર થઈ રહ્યો છે. ફેમિનિઝમે સ્ત્રીને માતા, પુત્રી, બહેન અને પત્નીના પવિત્ર સંબંધોમાંથી બહાર કાઢીને માત્ર "પોતે" (પોતાનું જ અસ્તિત્વ) બનાવી દીધી અને આ "પોતે" આખરે તેને એકલી કરી ગયું. પરિવારની સંસ્થા, જેને સદીઓની સભ્યતાએ ઉછેરી હતી, જેમાં કુરબાનીઓ, પ્રેમ, નારાજગીઓ, ગર્વ અને સંબંધીઓની હૂંફ હાજર હતી, તેને આજની સ્ત્રએ "જંજીર" સમજીને કાપી નાખી. અને જ્યારે સમયના તેજ તડકાએ તેને દઝાડી, ત્યારે કોઈ છાંયડો આપનારું વૃક્ષ સાથે નહોતું. ફેસબુકની સહેલીઓ, ઇન્સ્ટાગ્રામના ફોલોઅર્સ, ટ્વિટરના આઝાદીના નારા, બધું જ શાંત હતું. પિતાનો દરવાજો બંધ હતો, ભાઈનું દિલ પથ્થર થઈ ગયું હતું, અને માતા કદાચ વર્ષો પહેલાં રોઈ-રોઈને મરી ગઈ હતી. કેવો વિચિત્ર સમાજ છે આ પણ, જ્યાં જો પુત્રી અણસમજુ કે અવિનયી હોય તો પિતાને ક્રૂર કહેવામાં આવે છે, અને જો પિતા અલિપ્ત થઈ જાય તો પુત્રીની આત્મનિર્ભરતાની ઉજવણી કરવામાં આવે છે. સ્ત્રી જ્યારે ઘરની બહાર નીકળે, ત્યારે "શક્તિશાળી" કહેવાય છે, જ્યારે છૂટાછેડા લે, ત્યારે "હિંમતવાન" બની જાય છે, જ્યારે સંબંધો તોડે, ત્યારે તેને "બગાવત" નહીં પણ "આત્મ-જાગૃતિ" ગણાવવામાં આવે છે. અને જ્યારે મરી જાય, એકલી, સડતી લાશના રૂપમાં, ત્યારે આખો સમાજ મૂક પ્રેક્ષક બની જાય છે. કાશ હુમૈરા અસગરે જાણ્યું હોત કે ફેમિનિઝમ, માતાના ખોળા જેવું રક્ષણ આપી શકતું નથી. કાશ તે સમજી શકી હોત કે પિતાનો ઠપકો એ પ્રેમનો જ એક પડઘો હોય છે, અને ભાઈની ગેરત એ ઈજ્જતની ચાદર હોય છે. કાશ તે જાણી શકી હોત કે પુરુષ-વિરોધનું નામ સ્ત્રી-મિત્રતા નથી, પરંતુ આ એક વૈચારિક ભટકાઉ છે જે સ્ત્રીને તેના રબ, તેના દીન (ધર્મ) અને તેની પ્રકૃતિથી અલગ કરી દે છે. સ્ત્રી મજબૂત જરૂર બને, આત્મનિર્ભર પણ બને, પરંતુ તે પોતાના મૂળિયાં સાથે જોડાયેલી રહે. તે માતાનો પ્રેમ, પિતાની કરુણા, ભાઈની ગેરત અને પતિના સાથને બોજ ન સમજે. નહીં તો ફેમિનિઝમના માર્ગમાં જે મંઝિલ છે, તે એકલતા, ઉદાસીનતા અને કફન-દફન વગરની લાશ છે. હુમૈરા અસગર ચાલી ગઈ, પરંતુ ફેમિનિઝમની ધુમ્મસમાં ખોવાયેલી બીજી કેટલીય દીકરીઓ આ જ રીતે ગુમ થઈ રહી છે. આપણને ત્યારે ભાન આવે છે, જ્યારે દુર્ગંધ મારતી લાશ દીવાલોને સવાલ કરવા લાગે છે... "આઝાદી જોઈતી હતી ને? લઈ લો… પણ હવે મારી પાસે કોઈ નથી!" 💔💔💔 ___________📝📝📝___________ સાભાર (મનકૂલ) પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ