એવી વાર્તા (રિવાયત) છે કે સાત સો વર્ષ પહેલાં ઇસ્ફહાનમાં એક મસ્જિદ બની રહી હતી. કામ લગભગ પૂરું થઈ ગયું હતું અને કારીગરો ઝીણું-ઝીણું આખરી કામ કરી રહ્યા હતા. એક વૃદ્ધ મહિલા ત્યાંથી પસાર થઈ. તે અચાનક ઉભી રહી ગઈ અને મસ્જિદના મિનારા તરફ ઇશારો કરીને કહેવા લાગી કે આ મારી નજરમાં ત્રાંસો (ટેઢો) દેખાઈ રહ્યો છે. કારીગરો હસવા લાગ્યા તો મુખ્ય કડિયાએ (મિસ્ત્રીએ) કહ્યું: "શાંત રહો! જલ્દીથી એક લાંબી અને મજબૂત લાકડી લાવો અને થોડા મજૂરો ભેગા કરો!" જ્યારે કેટલાક મજૂરો લાકડી લઈ આવ્યા ત્યારે મિસ્ત્રીએ કહ્યું કે હવે આને મિનારા સાથે અડકાવીને ધક્કો મારો. અને આખો સમય મિસ્ત્રી તે વૃદ્ધ મહિલાને પૂછતા રહ્યા કે હવે મિનારો સીધો થયો કે નહીં? થોડી મિનિટો પછી તે વૃદ્ધા બોલી કે હવે મિનારો સીધો થઈ ગયો છે અને દુઆ આપીને આગળ વધી ગઈ. મજૂરોએ મિસ્ત્રીને પૂછ્યું કે શું લાકડીની મદદથી ત્રાંસા મિનારાને સીધો કરી શકાય? મિસ્ત્રીએ જવાબ આપ્યો: "ના, પરંતુ આવું કરીને ખોટી અફવાઓનો રસ્તો ચોક્કસ રોકી શકાય છે. જો આ ડોશી અહીંથી જતી રહેત અને ભૂલથી થોડા લોકોને કહી દેત કે મિનારો ત્રાંસો બન્યો છે અને આ અફવા ફેલાઈ જાત, તો લોકોની નજરમાં આ મિનારો હંમેશા ત્રાંસો જ રહેત. પરંતુ મેં એક લાકડી અને થોડા ધક્કાઓની મદદથી આ મિનારાને હંમેશા માટે સીધો કરી દીધો છે." અફવાથી ડરો. જો સમયસર કોઈ રીતે તેનો અટકાવ (સદ-એ-બાબ) કરી લેશો, તો તમારી જિંદગીનો મિનારો હંમેશા સીધો રહેશે. - મૌલાના રૂમી