લેસ્ટર (બ્રિટન) માં ઉલેમા-એ-કિરામ (વિદ્વાનો) ની એક સભામાં એકવાર હઝરત મૌલાના શાહ અબરારુલ હક હરદોઈ સાહેબ (રહમતુલ્લાહ અલૈહ) એ ફરમાવ્યું: "ધારો કે ઇન્ડિયાના કોઈ ગામમાં કોઈ ભારે શરીરવાળા વ્યક્તિનું અવસાન (ઇન્તેકાલ) થઈ ગયું. જૂન-જુલાઈની અસહ્ય ગરમી હોય, કબ્રસ્તાન ઘણા કિલોમીટર દૂર હોય અને જનાજો ઉપાડવા વાળા માત્ર ચાર જ માણસો હોય. રસ્તામાં તેમને એક મુસાફિર (યાત્રી) મળ્યો, તેણે પોતાનો સામાન એક તરફ રાખ્યો અને જનાજાને કાંધ આપનારાઓ સાથે જોડાઈ ગયો. હઝરત મૌલાના શાહ અબરારુલ હક સાહેબ (રહ.) એ ઉલેમાને પૂછ્યું કે તે ચાર માણસોને તે મુસાફિરના આવવાથી ખુશી થશે કે તકલીફ?" બધા ઉલેમા-એ-કિરામે કહ્યું: "ખુશી થશે." હઝરત મૌલાનાએ આગળ ફરમાવ્યું: "આ પાંચેય માણસો થોડા આગળ વધ્યા તો એક બીજો મુસાફિર દેખાયો, તેણે પણ પોતાનો સામાન એક તરફ રાખ્યો અને આ પાંચેય માણસો સાથે જનાજાને કાંધ આપવા માટે જોડાઈ ગયો. હઝરત (રહ.) એ ફરીથી ઉલેમા-એ-કિરામને પૂછ્યું કે જણાવો, આ છઠ્ઠા માણસના આવવાથી પહેલાંના પાંચ માણસો ખુશી અનુભવશે કે તકલીફ?" બધાએ કહ્યું: "ખુશી." તો પછી હઝરત (રહ.) એ ફરમાવ્યું: "આ સમયે આપણે બધા પણ દીન (ધર્મ) ની જવાબદારી ખભા પર ઉપાડીને ચાલી રહ્યા છીએ અને દીનની ખિદમત (સેવા) કરી રહ્યા છીએ. જ્યારે આવી વાત છે, તો આપણે એકબીજાના કામને જોઈને ખુશ થવું જોઈએ, કારણ કે આપણા બધાનો મકસદ (ઉદ્દેશ્ય) એક જ છે. તદરીસ (શિક્ષણ), તસ્નીફ (ગ્રંથ રચના/લેખન), તબ્લીગ (ધર્મ પ્રચાર), જેહાદ, સિયાસત (રાજનીતિ), તસવ્વુફ (આધ્યાત્મિકતા), દર્સે-કુરઆન અને દર્સે-હદીસ—આ બધા દીનના જ અલગ-અલગ શોબા (ક્ષેત્રો) છે. જો આપણે બધા એકબીજાના રફીક (સાથી) હોત, તો દુનિયાનો નકશો કંઈક ઓર જ હોત; પરંતુ શૈતાન આપણને રફીક બનવા દેતો નથી, તે હંમેશા આપણને એકબીજાથી મુતનફ્ફિર (વિમુખ/દૂર) કરતો રહે છે. સીરત (પયગંબર મુહમ્મદ સાહેબના જીવન ચરિત્ર) નું એક મહત્વનું પાસું 'ઇત્તિફાક' (પરસ્પર એકતા અને તાલમેલ) પણ છે, જેને આજે નજરઅંદાજ કરવામાં આવી રહ્યું છે."