હઝરત શૈખુલ હિન્દને દીન (ધર્મ) માટે બહુ મોટી કુરબાનીઓ આપવી પડી હતી. તેમના જીવનચરિત્રમાં લખ્યું છે કે જ્યારે તેમનું અવસાન હકીમ મોહમ્મદ અજમલની કોઠી પર થયું, ત્યારે ગુસ્લ (અંતિમ સ્નાન) આપનારે જોયું કે તેમની પીઠ પર જખમોના મોટા મોટા નિશાન છે. તેણે સગા-સંબંધીઓને પૂછ્યું, તેમણે ઘરના સભ્યોને પૂછ્યું, પરંતુ કોઈને કશા ખબર નહોતી. બધા જ આશ્ચર્યચકિત હતા. પરિવારના સભ્યોથી પણ આ વાત છુપાવી રાખવામાં આવી હતી. આખરે આ શું મામલો છે? હઝરત મૌલાના હુસૈન અહમદ મદની રહમતુલ્લાહી અલૈહ તે સમયે કલકત્તા ગયા હતા. તેમને જ્યારે શૈખુલ હિન્દના અવસાનની ખબર પડી, તો તેઓ ત્યાંથી જનાઝામાં ભાગ લેવા માટે આવ્યા. તેમને કોઈએ પૂછ્યું કે "તમે જ જણાવો કે આ શું મામલો છે?" હઝરત મદની રહમતુલ્લાહી અલૈહની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા, તેઓ ફરમાવવા લાગ્યા, "આ એક રહસ્ય (રાઝ) હતું અને હઝરતે મનાઈ ફરમાવી હતી કે 'મારી જિંદગીમાં તારે કોઈને કહેવાનું નથી.' તેથી આ એક અમાનત હતી અને હું કહી શકતો નહોતો. હવે તો હઝરત વફાત પામ્યા છે (ચાલ્યા ગયા છે), તેથી હવે હું જણાવી શકું છું." તેઓ કહેવા લાગ્યા કે "જ્યારે આપણે માલ્ટામાં કેદ હતા, તે સમયે હઝરતને એટલી સજા કરવામાં આવતી, એટલી સજા કરવામાં આવતી કે શરીર પર જખમો થઈ જતા હતા અને કેટલીય વાર એવું બનતું કે ફરંગીઓ (અંગ્રેજો) ધગધગતા અંગારા પાથરી દેતા અને હઝરતને તેની ઉપર સુવડાવી દેતા હતા. જેલના અધિકારીઓ કહેતા કે 'મહમૂદ! બસ એટલું કહી દે કે હું ફરંગીઓનો વિરોધી નથી, અમે તને છોડી દઈશું', પરંતુ હઝરત ફરમાવતા કે 'ના, હું આ શબ્દો ન કહી શકું.' તેઓ તેમને ખૂબ જ વધારે તકલીફ આપતા હતા. હઝરત જ્યારે રાત્રે પોતાની જગ્યાએ સૂવા માટે આવતા, ત્યારે સૂઈ પણ શકતા નહોતા. ઊંઘ ન આવવાને કારણે તકલીફ અને બીજી બાજુથી યાતનાઓ (અઝિય્યતો). અમે લોકો હઝરતની હાલત જોઈને પરેશાન થઈ જતા. અમે એક દિવસ હિંમત કરીને કહ્યું, 'હઝરત! આખરે ઇમામ મુહમ્મદ રહમતુલ્લાહી અલૈહે "કિતાબુલ હિયલ" (કાનૂની યુક્તિઓનું પુસ્તક) લખ્યું છે, તેથી શું કોઈ એવો ઉપાય (હીલો) છે કે તમે તેમની સજાથી બચી જાઓ?' હઝરતે ફરમાવ્યું, 'ના.' બીજા દિવસે હઝરતને ફરી સજા કરવામાં આવી. જ્યારે કેટલાય દિવસો સુધી સળંગ આ સજા મળતી રહી, ત્યારે એક દિવસ એક ફરંગી ઊભો થઈને કહેવા લાગ્યો, 'તું એવું કેમ નથી કહેવા માંગતો કે હું ફરંગીઓનો વિરોધી નથી?' તે સમયે હઝરતે ફરમાવ્યું કે 'હું એટલા માટે નથી કહેવા માંગતો કારણ કે હું અલ્લાહના દફતરમાંથી મારું નામ કપાવીને તમારા દફતરમાં નામ નોંધાવવા નથી માંગતો.' હઝરત મદની રહમતુલ્લાહી અલૈહ ફરમાવે છે કે એકવાર હઝરત આવ્યા તો અમે જોયું કે તમને અત્યંત પીડાદાયક સજા આપવામાં આવી છે. અમે હઝરત સાથે ત્રણ-ચાર શાગિર્દો (શિષ્યો) હતા. અમે બધાએ મળીને વિનંતી કરી, 'હઝરત! કંઈક મહેરબાની કરો (પોતાના પર દયા કરો).' હવે જ્યારે હઝરતે જોયું કે બધાએ મળીને વાત કરી, તો તેમના ચહેરા પર ગુસ્સાના ચિહ્નો દેખાયા, તેઓ ફરમાવવા લાગ્યા, 'હુસૈન અહમદ! તું મને શું સમજે છે? હું આધ્યાત્મિક (રૂહાની) પુત્ર છું હઝરત બિલાલનો, હું રૂહાની પુત્ર છું હઝરત ખુબૈબનો, હું રૂહાની પુત્ર છું હઝરત સુમૈયા (રઝી અલ્લાહુ અન્હા)નો, હું રૂહાની પુત્ર છું ઇમામ અહમદ બિન હમ્બલનો, જેમને એટલા કોરડા મારવામાં આવ્યા હતા કે જો હાથીને પણ મારવામાં આવ્યા હોત તો તે પણ ચીસ પાડી ઉઠત; હું રૂહાની પુત્ર છું મુજદ્દિદ અલ્ફે સાનીનો, જેમને બે વર્ષ સુધી ગ્વાલિયરના કિલ્લામાં કેદ રાખવામાં આવ્યા હતા; હું રૂહાની પુત્ર છું શાહ વલીઉલ્લાહ મુહદ્દિસ દેહલવીનો, જેમના હાથોને કાંડા પાસેથી તોડીને નકામા કરી દેવામાં આવ્યા હતા. શું હું આ ફરંગીઓ સામે હાર સ્વીકારી લઉં? આ લોકો મારા શરીરમાંથી જીવ તો કાઢી શકે છે, પરંતુ દિલમાંથી ઈમાન નથી કાઢી શકતા!'"