એક વકીલ સાહેબ અદાલતોમાં લોકોની પહેલી પસંદ (તરજીહ) હતા. ફી લાખોમાં હતી... મોટા-મોટા ગુનેગારોને મુક્ત (બરી) કરાવી લેતા હતા... આવો! હવે તેમનો ઇબ્રતનાક (ધ્રુજાવી દે તેવો) અંજામ વાંચો... પછી સમય બદલાય છે, તેમની ઉંમર ઢળી જાય છે અને તેઓ વૃદ્ધ થઈ જાય છે. આંખોની રોશની (બીનાઈ) એ હદ સુધી ઓછી થઈ જાય છે કે સામે ઊભેલી પોતાની સગી દીકરીને પણ ઓળખી શકતા નથી.. બધી ધન-દૌલત સંતાનો વહેંચી લે છે... દીકરાઓ પોતાની પત્નીઓ અને બાળકોને લઈને યુરોપમાં સેટ થઈ જાય છે... વકીલ સાહેબ ઘરમાં એકલા રહી જાય છે. સંતાનો કારણ કે મઝલૂમો (પીડિતો) પાસેથી ધોખાથી પડાવી લીધેલી સંપત્તિ પર ઉછર્યા હતા અથવા ઝાલિમોના ઝુલ્મ છુપાવવા માટે આપેલી સંપત્તિ પર જુવાન થયા હતા... તેથી તેમનામાં મુરવ્વત (માનવતા કે શરમ) નામની કોઈ વસ્તુ હોતી નથી... પિતાને સાથે રાખવા માટે કોઈ પણ તૈયાર થતું નથી. પછી સર્વસંમતિથી (મુત્તફકા) નિર્ણય લેવાય છે કે પિતાજી માટે ૨૪ કલાકનો એક નોકર અને એક સિક્યોરિટી ગાર્ડની વ્યવસ્થા કરવામાં આવે... ઝાલિમો માટે ઢાલ બનીને મઝલૂમોને ન્યાયના ઉંબરેથી ખાલી હાથે પાછા મોકલી દેનારો વકીલ આ રીતે નોકરોના સહારે જિંદગી વિતાવવા મજબૂર થઈ જાય છે. છેલ્લા દિવસોમાં તેમનો મોટો દીકરો પત્ની અને બાળકો સાથે પોતાની સાળી (નિસ્બતી બહેન) ના લગ્નમાં પાકિસ્તાન આવ્યો હતો... સગા-સંબંધીઓએ તેને શરમાવીને પોતાના પિતાને મળવા માટે મજબૂર કર્યો... તે પોતાની પત્ની અને બાળકો સાથે પોતાના બાપને મળવા તેના ઘરે આવ્યો... તેના બાપના રૂમમાંથી અતિશય દુર્ગંધ આવી રહી હતી કારણ કે ઘણી વાર તેઓ રાત્રે ઊઠીને ટોઇલેટ જઈ શકતા નહોતા.. નોકરોને અવાજ આપતા તો તેઓ સાંભળ્યું-નસાંભળ્યું કરી દેતા અને આ રીતે પેશાબ પથારીમાં જ નીકળી જતો હતો... પથારી ધોવાની તો દૂરની વાત, નોકરો પથારી બદલવાનું પણ યોગ્ય નહોતા સમજતા... આમ, વકીલ સાહેબ તે જ દુર્ગંધયુક્ત ભીની પથારી પર પડી રહીને જિંદગી વિતાવવા મજબૂર હતા... જ્યારે તેમનો દીકરો રૂમમાં દાખલ થયો, તો નાક પર રૂમાલ રાખીને પિતાને મળ્યા વગર જ પાછો ફરી ગયો... કારણ કે પિતાને દેખાતું નહોતું, તેથી તેમનો દીકરો બહાર ગયો અને સિક્યોરિટી ગાર્ડને સમજાવી-પટાવીને રૂમની અંદર મોકલ્યો... નોકરે જઈને વૃદ્ધ વકીલને ગળે લગાડી લીધા અને વૃદ્ધ બિચારો નોકરને જ પોતાનો દીકરો સમજીને ચૂમતો રહ્યો... ત્યારબાદ નોકરાણી અને તેના બાળકો વકીલ સાહેબની વહુ અને પૌત્ર-પૌત્રીઓ બનીને તેમને મળતા રહ્યા... વકીલ સાહેબ તેમને પોતાનું લોહી સમજીને દુઆઓ આપતા રહ્યા. તેમના દીકરાએ તો બાપની નજીક જવાનું પણ યોગ્ય ન સમજ્યું.. દીકરાએ આ પ્રકારનું વલણ અપનાવ્યું તેમાં બીજા કોઈનો નહીં, પણ નિઃશંકપણે વકીલ સાહેબનો પોતાનો જ હાથ હતો. સૌથી પહેલી વસ્તુ એ સમજ પડી કે માલ (સંપત્તિ) અને સંતાન અજમાયશ અને ફિત્ના (મુસીબત) કેવી રીતે બને છે?... બીજી વસ્તુ એ સમજ પડી કે વ્યવસાય (પેશો) કોઈ પણ અપનાવો, પણ ક્યારેય ઝાલિમ (અન્યાયી) ની સાથે ઊભા ન રહો... ચોક્કસપણે આ કામ વકીલ સાહેબ ન કરી શક્યા. પરંતુ મારી ઈચ્છા છે કે આ સાચી ઘટનાને વાંચનારા લોકો જરૂર આ હકીકતોનો ખ્યાલ કરે, તે પહેલાં કે બહુ મોડું થઈ જાય... વકીલ સાહેબનો સમય તો જતો રહ્યો, પણ આપણો અને તમારો સમય હજુ બાકી છે. (માસિક મુહાસિને ઇસ્લામ, સપ્ટેમ્બર / પૃષ્ઠ: ૧૧) (સૌજન્યથી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ)