વિદ્યાર્થી (શાાગિર્દ) ધ્યાનપૂર્વક સાંભળી રહ્યો હતો. શિક્ષકે (ઉસ્તાદ) પૂછ્યું, "જો હું તને એક સફરજન, અને એક સફરજન, અને એક સફરજન આપું, તો તારી પાસે કેટલા સફરજન થશે?" વિદ્યાર્થીએ કોઈ પણ ખચકાટ વિના જવાબ આપ્યો, "4." શિક્ષકને લાગ્યું કે કદાચ વિદ્યાર્થી સવાલ બરાબર સમજી શક્યો નથી. શિક્ષકે શાંતિથી ફરીથી પૂછ્યું... "જો, જો હું તને એક સફરજન, અને એક સફરજન, અને એક સફરજન આપું, તો તારી પાસે કુલ કેટલા સફરજન થશે?" વિદ્યાર્થી વિચારવા લાગ્યો, અને થોડી વાર વિચાર્યા પછી બોલ્યો, "4." હવે શિક્ષક થોડા આશ્ચર્યચકિત થયા અને તેમને ગુસ્સો પણ આવ્યો, પણ તેમણે ફરીથી એ જ સવાલ પૂછ્યો. આ વખતે વિદ્યાર્થીએ શિક્ષકના ચહેરા પરની નિરાશા જોઈને ખૂબ વિચારીને જવાબ આપ્યો અને કહ્યું, "4 સફરજન." અચાનક શિક્ષકને યાદ આવ્યું કે વિદ્યાર્થીને લીચી પસંદ છે. કદાચ તેને સફરજન ભાવતા ન હોય અને તે કારણે તે સવાલ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત ન કરી શકતો હોય. તેથી શિક્ષકે પૂછ્યું, "સારું ચાલ બતાવ, જો હું તને એક લીચી, અને એક લીચી, અને એક લીચી આપું, તો તારી પાસે કુલ કેટલી લીચી થશે?" વિદ્યાર્થીએ વિચારીને જવાબ આપ્યો અને પ્રશ્નાર્થ ચિહ્ન સાથે કહ્યું, "3??" "બિલકુલ સાચું!" શિક્ષકે ખુશ થઈને કહ્યું અને પછી પૂછ્યું, "તો હવે બતાવ કે જો હું તને એક સફરજન, અને એક સફરજન, અને એક સફરજન આપું, તો તારી પાસે કુલ કેટલા સફરજન થશે?" "4," વિદ્યાર્થીએ જવાબ આપ્યો. હવે શિક્ષકને ખૂબ ગુસ્સો આવ્યો. તેમણે પહેલા તો વિદ્યાર્થીને ધમકાવ્યો અને પછી ગુસ્સામાં પૂછ્યું, "કેવી રીતે? કેવી રીતે 4 સફરજન થાય?!" વિદ્યાર્થીએ માસૂમિયતથી જવાબ આપ્યો: "કારણ કે એક સફરજન પહેલેથી જ મારી બેગમાં પડેલું છે." તેથી... ગુસ્સો કરવા કરતાં વધુ સારું એ છે કે માણસ પહેલા બીજાઓનો અભિપ્રાય (નજરિયો) જાણી લે. બની શકે કે તેઓ કોઈ બીજા પાસાથી બાબતને જોઈ રહ્યા હોય, અને એ પણ શક્ય છે કે તેમનો દ્રષ્ટિકોણ સાચો હોય. (વર્ણવાયેલ)