શેખ મોહમ્મદ રાવીને એક સ્ત્રીએ સવાલ પૂછ્યો કે તેમના પતિના માતા (સાસુ) બીમાર રહે છે. પતિ માંગ કરે છે કે હું તેમના માતાની સેવા કરું અને મારાથી આ બધું થતું નથી. શું મારા પર પતિના માતાની સેવા કરવી વાજિબ (ફરજિયાત) છે? શેખે જવાબ આપ્યો, "ના, તારા પર પતિના માતાની સેવા કરવી હરગીઝ (બિલકુલ) વાજિબ નથી, હા પરંતુ તમારા પતિ પર વાજિબ છે કે તેઓ પોતાની માતાની સેવા કરે." પછી શેખે ત્રણ ઉકેલ રજૂ કર્યા: પહેલો ઉકેલ: માતાને ઘરે લઈ આવે અને દિવસ-રાત તમારા પતિ અને તેમના બાળકો પોતાની માતા અને દાદીની સેવા કરે, તેમના પર આ વાજિબ છે; યાદ રાખો તમારા પર વાજિબ નથી. બીજો ઉકેલ: માતાને અલગ ઘરમાં રાખે અને તેમની દેખભાળ, સેવા અને ખબરઅંતર પૂછવા માટે ત્યાં જતા રહે. જો માતા એવી માંગ કરે કે રાત તેમના ઓશીકે (પડખે) વિતાવે, તો માતા પાસે રાત રોકાવું તેમના પર વાજિબ છે; યાદ રાખો તમારા પર વાજિબ નથી. ત્રીજો ઉકેલ: માતાની દેખભાળ માટે એક નર્સ રાખી લે. જો નર્સને પગાર આપવામાં મુશ્કેલી હોય, તો ઘરના ખર્ચાઓ ઓછા કરીને નર્સનો પગાર ચૂકવે. નર્સની હાજરીમાં માતા પાસે આવતા-જતા ફિત્નામાં (બુરાઈ/પ્રલોભનમાં) પડવાનો ભય હોય, તો નર્સ સાથે નિકાહ (લગ્ન) કરવા વાજિબ બનશે. આ રીતે તેઓ ત્રણ પુણ્ય ભેગા કરશે: બીજા લગ્નનું પુણ્ય, માતાની સેવાનું પુણ્ય અને ફિત્નાથી બચવાનું પુણ્ય. પરંતુ તમારા પર પતિના માતાની સેવા વાજિબ નથી, તેથી તમે ઇજ્જત સાથે તમારા ઘરમાં જ રહો. થોડીવાર વિચાર્યા પછી સ્ત્રી બોલી, "શેખ સાહેબ! પતિના માતા પણ મારા માતા જેવા જ છે, વાજિબ નથી તો મુસ્તહબ (પુણ્યનું કાર્ય) જ સહી, હું પોતે તેમની સેવા કરીશ." મનકૂલ (નકલ કરેલ).