જ્યાં સુધી તબલીગી જમાતમાં જવાનું નહોતું થયું, ત્યાં સુધી આ કામનું કોઈ ખાસ મહત્વ નહોતું. બસ એવું સાંભળતા હતા કે અલ્લાહના માર્ગમાં નીકળો, ઈમાનનું મહત્વ ખબર પડશે, લોકોની પરિસ્થિતિનો અંદાજો આવશે, ઉમ્મત દીનથી કેટલી દૂર છે, લોકોને કલમો નથી આવડતો વગેરે વગેરે. આ બધી વાતો સાંભળતા તો હતા, પણ એક કાનેથી સાંભળીને બીજા કાનેથી કાઢી નાખતા હતા. પરંતુ જ્યારે આ દ્રશ્ય પોતાની આંખોથી જોયું કે લોકો ઇર્તિદાદ (ધર્મપરિવર્તન) ની બિલકુલ નજીક આવી ગયા છે, ત્યારે અહેસાસ થયો કે ખરેખર અલ્લાહે આપણને જે માહોલમાં રાખ્યા છે, તેનો જેટલો પણ શુક્ર અદા કરીએ એટલો ઓછો છે. અમારી જમાતનું ૨૧/શવ્વલ/૧૪૪૫ ના રોજ મહારાષ્ટ્રના એક ગામ (સાઈખેડા, જિલ્લો બુલઢાણા) જવાનું થયું. ત્યાંની પરિસ્થિતિની સમીક્ષા કરવામાં આવી તો ખબર પડી કે બે-ચાર ઘરોને છોડીને આખું ગામ જ મુસ્લિમ છે, પરંતુ લોકોના નામ મુસ્લિમો જેવા નથી. કોઈનું નામ સૂરજ છે, તો કોઈ અર્જુન, તો કોઈ પોતાનો પરિચય રાહુલ તરીકે આપે છે. જ્યારે આ બાબતની તપાસ કરવામાં આવી (કે લોકો મુસ્લિમ હોવા છતાં આ પારકાં નામો કેમ રાખી રહ્યા છે), તો કોઈ પણ તેની સ્પષ્ટતા કરવા તૈયાર નહોતું. દરેક વ્યક્તિ વાત છુપાવવાનો પ્રયત્ન કરી રહી હતી. આખરે ઘણા લોકો સાથે વાત કર્યા પછી પૂરી સ્પષ્ટતા સામે આવી કે અહીં આરએસએસ (RSS) વાળાઓની એક સ્કૂલ છે જેમાં સ્કોલરશિપ (Scholarship) ના નામે વર્ષમાં દસ હજાર રૂપિયા આપવામાં આવે છે — પાંચ હજાર ૧૫ ઓગસ્ટે અને પાંચ હજાર ૨૬ જાન્યુઆરીએ, અને રોજ બે સમયનું જમવાનું પણ આપવામાં આવે છે. પરંતુ આ સ્કૂલમાં એડમિશન (દાખલો) ત્યારે જ મળશે જ્યારે પોતાનું મુસ્લિમ નામ બદલીને હિન્દુ ધર્મ મુજબ નામ રાખવામાં આવે. જેનું પરિણામ એ આવ્યું કે આખું ગામ મુસ્લિમ હોવા છતાં બધાના નામ હિન્દુ ધર્મ મુજબ છે, ત્યાં સુધી કે ગામમાં કેટલાક ઉલેમા (ધર્મગુરુઓ) પણ છે જેઓ આ નામોની યાદીમાં સામેલ છે. ત્યાંના લોકોનું કહેવું છે કે આમાં દેખીતી રીતે શું નુકસાન છે, બસ નામ જ તો બદલાયું છે, જ્યારે આમાં એક નુકસાન નહીં પણ ઘણા નુકસાન છે. તમામ લોકોના નામ સરકારી રેકોર્ડમાં આ જ નામે નોંધાયેલા છે, જેના કારણે એક વિદ્યાર્થીએ પોતાનો એક કિસ્સો જણાવ્યો કે "હું એક મદ્રેસામાં એડમિશન લેવા ગયો તો મારું એડમિશન ન લેવામાં આવ્યું, કારણ કે મારા આધાર કાર્ડ પર મારું નામ 'સાવન' હતું. મદ્રેસાવાળાઓએ એવું સમજ્યું કે આ કોઈ જાસૂસ ન હોય જે નામ બદલીને આવ્યો હોય, અથવા તો એ ડરના કારણે કે હિન્દુ નામવાળાને મદ્રેસામાં એડમિશન આપવાથી મદ્રેસા મુશ્કેલીમાં ન મુકાઈ જાય." બીજું નુકસાન એ કે હવે ત્યાંના લોકોનો સામાન્ય નિયમ બની ગયો છે કે તેઓ પોતાના બાળકોના નામ હિન્દુ ધર્મ મુજબ જ રાખે છે. જો કે ભાગ્યે જ કોઈ ઘર એવું હશે જેમાં કોઈ ચિલ્લા (૪૦ દિવસ) કે ચાર મહિનાવાળું ન હોય. આટલા બધા લોકો જમાતમાં પોતાનો સમય આપતા હોવા છતાં, માહોલ એવો છે કે દારૂ બિલકુલ સામાન્ય છે, હયા (શર્મ) નો તો દૂૂર-દૂર સુધી કોઈ નામનિશાન નથી, અને લોકો એટલી ગફલતમાં છે કે કોઈને પણ તેમની આ ખતરનાક સાજિશનો અંદાજો નથી. અને બાળકોના શિક્ષણની સ્થિતિ એવી છે કે આખા ગામમાં માત્ર બે જ મકતબ (ધાર્મિક શાળાઓ) ચાલે છે, તે પણ અગઠિત, જેમાંની એક મકતબ ઘણા મહિનાઓથી બંધ છે. જ્યારે મકતબ જ એવું માધ્યમ છે જેનાથી બાળકોના ઈમાન અને અકીદાની રક્ષા થઈ શકે છે. હવે જો આના પર પણ ધ્યાન આપવામાં નહીં આવે, તો પરિસ્થિતિ વધુ વણસી જશે. અને સૌથી મોટું નુકસાન, જેનો કોઈને ખ્યાલ નથી, તે એ સમજાય છે કે તેમની આ મહેનત પચાસ-સાઠ વર્ષ પહેલાંની છે. હવે જ્યારે કેટલીક પેઢીઓ પસાર થઈ જશે, ત્યારે તેઓ ફરીથી આવશે અને પુરાવા (પ્રૂફ) સાથે આવશે. અને લોકોના ઘરે-ઘરે જઈને આ વાત કહેશે કે "તમે મુસ્લિમ છો જ નહીં, અમારી પાસે પ્રૂફ છે! જુઓ, તમારું નામ અર્જુન છે, તમારા બાપનું નામ રાહુલ છે, તમારા દાદાનું નામ જીવન હતું, તમારા પરદાદાનું નામ સૂરજ હતું, તો તમે કેવી રીતે મુસ્લિમ થઈ ગયા?" આ તેમની મહેનતનું અસલી પરિણામ છે. અને તેની શરૂઆત પણ થઈ ચૂકી છે કે પોતાની આંખોથી કેટલાક ઘરોમાં મૂર્તિઓ પણ જોઈ, પરંતુ ત્યાંના લોકોનું કહેવું છે કે તેઓ અસલમાં મુસ્લિમ નથી. જો કે એ વાત જાણીતી છે કે માત્ર ત્રણ-ચાર ઘરો જ બિન-મુસ્લિમોના છે અને આ ઘર તે ત્રણ-ચાર ઘરોમાં નથી આવતું. (વલ્લાહુ આલમ બિસ્સવાબ - અલ્લાહ જ વધુ જાણે છે). હવે જરૂર એ વાતની છે કે આ લોકો માટે ખૂબ દુઆઓ કરવામાં આવે અને જમીની સ્તરે એ મહેનત કરવામાં આવે કે ત્યાં કોઈ મજબૂત જમાત મોકલવામાં આવે જે આ ગામની પરિસ્થિતિ બદલવાનો પ્રયત્ન કરે, નહિતર એ દિવસ દૂર નથી જ્યારે લોકો ઈમાન ગુમાવી બેસશે. (અલ્લાહુમ્મહફઝના - હે અલ્લાહ, અમારું રક્ષણ કર). (منقول و ماخوذ - સાભાર નકલ) પસંદગી: ઇસ્લામિક ટ્યુબ પ્રો એપ. લેખક: ઇમરાન ઇબ્ન મુહમ્મદ મૂસા બનારસી.