શાયરે મશરિક (પૂર્વના કવિ) અલ્લામા મુહમ્મદ ઇકબાલે સુન્નતે રસૂલ (પયગંબર સાહેબની પરંપરા) ના પાલનને પોતાની જીવનશૈલી બનાવી લીધી હતી. "જૌહરે ઇકબાલ" માં એક અદભુત અને જ્ઞાનવર્ધક ઘટનાનું વર્ણન કરવામાં આવ્યું છે, જેનાથી અલ્લામા ઇકબાલના ઇશ્ક અને અતાઅતે રસૂલ (પયગંબર પ્રત્યેના પ્રેમ અને આજ્ઞાપાલન) ની ભાવનાનો અંદાજો આવે છે. લખવામાં આવ્યું છે કે પંજાબના એક શ્રીમંત અમીરે કાનૂની સલાહ માટે ઇકબાલ, સર ફઝલે હુસૈન અને એક-બે અન્ય પ્રખ્યાત કાનૂનવિદોને પોતાના ત્યાં આમંત્રણ આપ્યું, અને પોતાની શાનદાર કોઠી (હવેલી) માં તેમના રોકાણની વ્યવસ્થા કરી. રાત્રે જ્યારે ઇકબાલ પોતાના રૂમમાં આરામ કરવા ગયા, ત્યારે ચારેય બાજુ વૈભવ અને એશો-આરામની વસ્તુઓ જોઈને, અને પોતાની નીચે અત્યંત નરમ અને કિંમતી પથારી મેળવીને અચાનક તેમના દિલમાં એવો વિચાર આવ્યો કે "જે પવિત્ર રસૂલ સલ્લલ્લાહુ અલયહિ વસલ્લમની જૂતીઓના સદકામાં આજે આપણને આ મોભો અને પદ પ્રાપ્ત થયા છે, તેમણે સાદડી (બોરિયા) પર સૂઈને આખી જિંદગી વિતાવી દીધી હતી." આ વિચાર આવતાની સાથે જ આંસુઓની ઝડી વરસી પડી. તે પથારી પર સૂવું તેમના માટે અશક્ય બની ગયું. તેઓ ઊભા થયા અને બાજુના ગુસલખાના (બાથરૂમ) માં જઈને એક ખુરશી પર બેસી ગયા અને સતત રડવા લાગ્યા. જ્યારે દિલને થોડી શાંતિ મળી ત્યારે તેમણે પોતાના નોકરને બોલાવીને પોતાની પથારી ત્યાંથી હટાવી દીધી અને તે જ ગુસલખાનામાં એક ચારપાઈ (ખાટલો) નંખાવી દીધી. જ્યાં સુધી તેઓ ત્યાં રોકાયા, ગુસલખાનામાં જ સૂતા રહ્યા. આ ઘટના તેમના અવસાનના કેટલાય વર્ષો પહેલાની છે. (મુહમ્મદ હસનૈન સૈયદ. જૌહરે ઇકબાલ - પાના નં: ૩૯-૪૦, પ્રકાશિત: મક્તબા જામિયા દિલ્હી ૧૯૩૮) (માસિક સદાએ ઇસ્લામ / સપ્ટેમ્બર / ૨૦૨૪)