વાર્તાનું શીર્ષક: "અબ્બુએ કહ્યું હતું કે જલ્દી પાછો આવીશ... પણ અગિયાર વર્ષ વીતી ગયા" હું ફક્ત આઠ વર્ષનો હતો જ્યારે અબ્બુએ ઘરેથી જતાં મારા માથા પર હાથ મૂક્યો અને હસીને કહ્યું: "બેટા, બસ થોડા મહિનાની વાત છે... પછી હું પાછો આવી જઈશ." તે સમયે મને ખબર નહોતી કે કેટલાક "થોડા મહિના" આખું બાળપણ ગળી જાય છે. અમારું ઘર નાનું હતું, પણ ખુશીઓથી ભરેલું હતું. અબ્બુ એક ફેક્ટરીમાં કામ કરતા હતા. આવક વધારે નહોતી, પણ એટલી ચોક્કસ હતી કે ઘરનો ચૂલો સળગતો રહે અને અમે સપના જોઈ શકીએ. પછી એક દિવસ ફેક્ટરી બંધ થઈ ગઈ. ઘરની પરિસ્થિતિ બદલાવા લાગી. અમ્મીએ પોતાના દાગીના વેચી દીધા. અબ્બુએ ઘણી જગ્યાએ નોકરી શોધી, પણ સફળતા ન મળી. છેવટે એક સંબંધીએ સલાહ આપી કે વિદેશ જતા રહો. અબ્બુએ ખૂબ વિચાર્યું. તેઓ જવા માંગતા નહોતા, પણ કદાચ કેટલાક પિતા પોતાની ઈચ્છાઓ કરતાં પોતાના બાળકોના ભવિષ્ય વિશે વધારે વિચારે છે. જવાના દિવસે હું તેમને વળગીને રડી પડ્યો. "અબ્બુ, તમે ક્યારે પાછા આવશો?" તેમણે મારી આંખોમાં જોઈને કહ્યું: "જલ્દી આવીશ બેટા. તું જોજે, જ્યારે પાછો આવીશ ત્યારે તારા માટે ઘણા બધા રમકડાં લાવીશ." હું હસી પડ્યો. મને શું ખબર હતી કે હું આવનારા અગિયાર વર્ષ આ જ શબ્દોના સહારે વિતાવીશ. શરૂઆતના થોડા મહિનાઓ સુધી અબ્બુના ફોન આવતા રહ્યા. તેઓ દર વખતે કહેતા કે બસ થોડો સમય વધુ. પછી ફોન ઓછા થવા લાગ્યા. પછી મહિનાઓ પછી આવવા લાગ્યા. પછી ફક્ત ઈદો પર. અને પછી... એક દિવસ ફોન આવવાના બંધ થઈ ગયા. અમ્મી દર વખતે આ જ કહેતી: "તારા અબ્બુ ઠીક છે. બસ ખૂબ વ્યસ્ત હશે." હું માની લેતો. વર્ષો વીતતા ગયા. હું મોટો થતો ગયો. મારા મિત્રો પોતાના પિતા સાથે બજાર જતા, ફોટા પડાવતા, સલાહ લેતા. અને હું? હું ફક્ત રાહ જોતો રહ્યો. ક્યારેક દરવાજાને જોતો, ક્યારેક ફોનને. દરેક ઈદ પર નવા કપડાં પહેરતી વખતે દિલમાં આ જ વિચાર આવતો કે કદાચ આ વખતે અબ્બુ આવી જશે. પણ તેઓ ન આવ્યા. એક દિવસ મેં અમ્મીને પૂછી લીધું: "શું અબ્બુ અમને ભૂલી ગયા છે?" આ સાંભળીને અમ્મી તરત જ રૂમમાંથી બહાર નીકળી ગઈ. મેં પહેલી વાર તેમને છુપાઈને રડતા જોયા હતા. સમય વીતતો રહ્યો. હું યુનિવર્સિટી પહોંચી ગયો. હવે રાહ જોવી આદત બની ગઈ હતી. પછી એક રાત્રે દરવાજે ટકોરા પડ્યા. રાતના અગિયાર વાગી રહ્યા હતા. મેં દરવાજો ખોલ્યો તો સામે એક અજાણ્યો માણસ ઊભો હતો. તેના હાથમાં એક જૂનો બેગ હતો. તેણે મારું નામ પૂછ્યું. મેં હા માં માથું હલાવ્યું. તેણે બેગ મારી તરફ લંબાવ્યો. "આ તારા અબ્બુની અમાનત છે." મારા શરીરમાં જાણે વીજળી દોડી ગઈ. "મારા અબ્બુ ક્યાં છે?" માણસની આંખો ઝૂકી ગઈ. અને આગલા થોડા શબ્દોએ મારી આખી દુનિયા બદલી નાખી. "તારા અબ્બુ અગિયાર વર્ષ પહેલાં અવસાન પામ્યા હતા." મારો શ્વાસ અટકી ગયો. મારા હાથમાંથી બેગ પડી ગયો. મેં અવિશ્વાસથી તેને જોયો. "આ જૂઠું છે..." પણ તે માણસ શાંત રહ્યો. પછી તેણે જણાવ્યું કે અબ્બુ વિદેશમાં એક અકસ્માતનો શિકાર થઈ ગયા હતા. તેમની પાસે ન કોઈ નજીકનો સંબંધી હતો, ન કોઈ એવી વ્યક્તિ જે તરત જ પરિવાર સુધી સમાચાર પહોંચાડી શકતી. કાગળિયાની કાર્યવાહીઓ અને પરિસ્થિતિઓની જટિલતાઓમાં વર્ષો વીતતા ગયા. પણ મરતા પહેલાં તેમણે એક બેગ પોતાના મિત્રને સોંપ્યો હતો અને કહ્યું હતું: "જો ક્યારેય મારા ઘરવાળાઓ સુધી પહોંચી શકો તો આ અમાનત તેમને આપી દેજો." ધ્રૂજતા હાથોથી મેં બેગ ખોલ્યો. અંદર થોડા કપડાં હતા. એક જૂની ઘડિયાળ. અને એક પત્ર. મેં પત્ર ખોલ્યો. તેમાં લખ્યું હતું: "મારા વહાલા દીકરા... જો તું આ પત્ર વાંચી રહ્યો છે તો કદાચ હું તારી પાસે પાછો ન આવી શક્યો. મને અફસોસ છે કે હું મારું વચન પૂરું ન કરી શક્યો. પણ વિશ્વાસ કરજે... મેં તને ક્યારેય ભૂલ્યો નથી. હું દરરોજ તારા માટે જીવ્યો. દરેક શ્વાસમાં તારી ચિંતા હતી. જો હું પાછો ન આવી શકું તો તારી માતાનું ધ્યાન રાખજે. અને ક્યારેય એમ ન વિચારતો કે તારો પિતા તને છોડી ગયો હતો. હું ફક્ત રસ્તામાં અટકી ગયો હતો." પત્રના છેલ્લા શબ્દો ઝાંખા હતા. કદાચ તે આંસુઓથી ભીના થઈ ગયા હતા. હું પહેલી વાર સમજ્યો કે કેટલાક પિતા ઘર છોડતા નથી... તેઓ પોતાના બાળકોના સારા ભવિષ્યની શોધમાં પોતાને ગુમાવી દે છે. અને કેટલીક રાહ પૂરી થતી નથી... તે ફક્ત યાદો બની જાય છે. જો આ વાર્તા તમારા હૃદયને સ્પર્શી ગઈ છે તો કદાચ તમે પણ તે લોકોમાંથી છો જે શબ્દો પાછળ છુપાયેલી ભાવનાઓને સમજે છે. આવી જ સાચી, ભાવનાત્મક અને હૃદયને સ્પર્શી જાય તેવી વાર્તાઓ વાંચવા માટે "Islamic Tube Pro" એપ ઇન્સ્ટોલ કરી લો. કારણ કે અહીં દરેક વાર્તા ફક્ત વાંચવામાં નથી આવતી... અનુભવાય છે.